Honey… een tweede kans op leven

Het is alweer een tijdje geleden dat ik in de pen ben geklommen, maar onlangs kwam Honey bij ons binnen.

En zoals bij zoveel paarden die onze hulp nodig hebben, zit er achter haar komst een verhaal. Een verhaal van verdriet, schuldgevoel, maar gelukkig ook van hoop.

Een tijdje geleden kregen wij een mail van een eigenaar. Zij gaf aan dat de verzorging van haar pony haar boven het hoofd was gegroeid en dat ze niet meer voor haar kon zorgen.

Helaas hadden wij deze mail over het hoofd gezien.

Pas na ongeveer twee weken zagen we het bericht.

Toen we de mail opnieuw lazen, schrokken we enorm.

De pony had een extreem lange hoef. De eigenaar vertelde dat de hoefsmid deze niet meer kon bekappen. De andere drie hoeven waren gelukkig nog redelijk in conditie, iets wat eigenlijk heel bijzonder was gezien de situatie.

We namen direct contact op met de eigenaar en besloten af te reizen naar de plek waar de pony verbleef.

Wat we daar aantroffen, raakte ons diep.

De pony, die wij later Honey hebben genoemd, had waarschijnlijk al weken nauwelijks meer gestaan. Ze lag steeds op dezelfde plek en was duidelijk niet meer in staat om zelf uit deze situatie te komen.

Op dat moment kwam er ook een gevoel van schuld bij ons binnen.

Wij voelden ons verantwoordelijk.

We hadden de hulpvraag van deze mevrouw te laat gezien.

Als we eerder hadden gereageerd, had Honey misschien minder lang hoeven lijden.

Dat gevoel is moeilijk uit te leggen.

Je weet rationeel dat je niet alles kunt zien en dat er soms berichten tussendoor glippen, maar als je een dier zo aantreft, blijft toch de gedachte hangen:

“Hadden we maar eerder geweten…”

We hebben Honey geholpen om in de wagen te komen. Dat ging niet vanzelf. Ze had dringend hulp nodig.

Eenmaal aangekomen bij ons kreeg ze precies wat ze op dat moment nodig had:

Rust.

Verzorging.

Medische hulp.

En vooral: liefde.

De eerste periode stond volledig in het teken van herstel. Haar lichaam moest weer op kracht komen en stap voor stap moest ze opnieuw vertrouwen krijgen.

Nu, enkele maanden later, gaat het gelukkig steeds beter met Honey.

We zijn er nog niet.

Herstel na zo’n periode kost tijd.

Maar er is hoop.

En dat is waar we het uiteindelijk voor doen.

De komst van Honey zorgde ook voor veel reacties op internet. Sommige reacties waren hard en veroordelend richting de eigenaar. De emoties van mensen zijn begrijpelijk, want niemand wil een dier zien lijden.

Maar hoe vreemd het misschien klinkt…

Wij zijn juist blij dat deze mevrouw contact met ons heeft opgenomen.

Want zonder die mail had Honey daar waarschijnlijk nog steeds gelegen.

Misschien was ze er uiteindelijk niet meer geweest.

Achter veel situaties van dierenverwaarlozing zit meer dan mensen aan de buitenkant zien. Soms gaat het om onwil, maar soms raken mensen de grip kwijt, groeit een situatie boven hun hoofd of weten ze niet meer hoe ze hulp moeten vragen.

Dat maakt het leed van het dier niet minder.

Maar het laat wel zien dat hulp zoeken ontzettend belangrijk is.

En precies daarvoor zijn wij er.

Voor paarden zoals Honey.

Voor dieren die tussen wal en schip dreigen te vallen.

Voor paarden die een nieuwe kans verdienen.

Honey heeft laten zien dat zelfs na een moeilijke periode herstel mogelijk is.

En wij hopen dat zij straks, als haar lichaam sterk genoeg is en ze er helemaal klaar voor is, mag genieten van een prachtig nieuw leven.

Een leven waarin ze niet meer alleen hoeft te vechten.

Maar gewoon weer paard mag zijn.

Henk