paarden wezens zonder gevoel

Deze vraag houdt mij al langer bezig of dieren enige vorm van gevoel hebben. De meningen zijn daar over verdeeld. 

Wel weet ik dat paarden uitermate slim zijn om bepaalde situaties te benutten, als we niet consequent zijn wat we wel en niet willen accepteren. In de opvang krijgen we regelmatig paarden die een ‘opvoedkundige’ aanpak nodig hebben. Dit gaat meestal niet zonder enige vorm van rebelsheid en regelmatig krijgen we een kont te zien en kijken we naar een opgeheven hoef, soms wordt deze hoef met een geweld onze kant opgebracht. Dit zijn situaties die een strenge aanpak nodig hebben.

Paarden weten dat ze veel sterker zijn dan wij kleine mensjes, die maar een fractie wegen van hun gewicht en als ze willen de kleine mensjes over het hele erf heen slepen. het alle gevolgen van dien.

Maar goed nu kom ik bij de kern van mijn vraag, of paarden iets van een soort gevoel hebben.

Er is mij 1 ding bijgebleven, waar ik me tot op de dag van heden nog steeds over verbaas!

Jullie kennen vast wel Maxime en Roseno 2 Belgen die via een inbeslagname traject bij ons zijn gekomen. De grote zwarte Belg is Maxime hij heeft veel last van CPL een lymfeklier probleem en de  andere de grote grijze hete Roseno deze had last van spierbevangenheid als deze te veel suikers kreeg sloeg dat op de spieren en ging hij veel liggen.

Jullie kunnen begrijpen dat deze twee die al hun hele leven bij elkaar waren zo veel gezondheid problemen hadden dat het herplaatsen een uiterst moeizame zaak zou worden.

We hebben jaren gevochten voor hun welzijn, veel bezoeken aan de dierenarts en veel onderzoeken. Maar naar verloop van tijd merkte je dat Roseno onze grote grijze Belg niet meer kon en op was. Hij bleef maar liggen en kwam moeizaam in de benen.

In de winter lag hij overdag buiten op de grond in de sneeuw en zijn grote zwarte vriend stond er bij te kijken. De twee waren echt onafscheidelijk van elkaar. Zette Roseno een stap, deed Maxime  dat ook. Als er werd gereden op Maxime liep Roseno ook altijd in de bak, deden we dit niet dan brak Roseno de stal af.

Tot op een dag, dat we merkten dat Roseno niet meer in de benen kwam en je merkte aan hem dat hij lichamelijk op was. Hij kon bijna niet meer lopen en strompelde wat mank rond. We hebben de dierenarts gebeld om te kijken wat Roseno mankeerde, die dierenarts keek bezorgt en deelde ons mee dat het misschien het beste zou zijn als we Roseno in zouden laten slapen. Dit komt natuurlijk altijd onverwacht, maar in je achterhoofd heb je daar natuurlijk al rekening mee gehouden….Na overleg met elkaar hebben we besloten om te kiezen voor het welzijn van Roseno en niet voor ons eigen gevoel, dat we hem nog niet wilde missen!

Het moment was daar, de dierenarts zou Roseno in laten slapen. Ik weet het nog heel goed, we hadden Maxime ook naar binnen gebracht hij stond naast zijn grote vriend Roseno. De dierenarts bracht alles  in gereedheid om Roseno uit zijn lijden te verlossen. 

Ik keek naar Maxime, deze was zichtbaar in paniek, hij stond daar maar te zweten, ik praat niet over een paar druppels maar echt stralen met zweet. Dit heb ik nog nooit gezien, een paard wat schijnbaar aanvoelde wat er met zijn maatje ging gebeuren……..De dierenarts gaf de eerste injectie en Roseno werdt slaperig, de tweede injectie zette zijn hart stop….

Roseno viel met een harde klap op de grond en maxime stond minuten naast het lichaam van Roseno en snuffelde aan het levenloze lichaam van zijn maatje en duwde met zijn neus tegen hem aan..om hem te bewegen op te staan. 

Dit was een bizar en enorm emotioneel schouwspel wat veel indruk op ons gemaakt heeft. Dit zijn de mindere leuke momenten die wij meemaken, maar helaas deze horen er ook bij.

De emotie die dit met zich meebrengt is echt ongelofelijk, bij mij ,maar ook bij de vrijwilligers, het is nooit leuk om afscheid te moeten nemen. 

Het gevoel wat dit teweeg brengt hebben wij ook laten zien in een vlog, dit om de kijkers een inkijk te geven in de dagelijkse gang van zaken.

Ik ben van mening dat dieren zeker dingen aan kunnen voelen, ik heb het namelijk zelf van dichtbij meegemaakt. 

Henk