Voor mensen die mij kennen, ben ik een voorvechter om dierenleed te verminderen. In 2000 heb ik een kruistocht gevoerd tegen de Dierenbeul van Twente met als kado dat ik zelf verdacht werd en een tap op mijn telefoon kreeg en een peilzender onder mijn auto.

Eind augustus komt er een drieluik die uitgezonden gaat worden over mijn kruistocht, – maar goed dat even terzijde – ik ga het hebben over het leed dat opvang heet!

In mijn ‘loopbaan’ bij de stichting Zinloosgeweld tegen Dieren ben ik veel dierenleed tegengekomen, waaronder een mevrouw die een opvang had voor honden katten en andere dieren.

De dame woonde in Den Haag in een rijtjesblok, de vriendelijke dame had 46 honden en de tel van de andere dieren was ze kwijt. 

In haar woonkamer waren hokken opgestapeld en ze sliep op de bank omdat de katten haar bed in hadden genomen om te slapen en te spelen, als je daar binnenkwam stonk het naar amoniak wat op je ogen sloeg….je ogen branden bijna uit je hoofd en ademen was erg lastig..

De dame kreeg van de buurt te eten omdat al haar geld op ging aan de dieren, ze werkte de hele dag en liet de honden uit op een postzegel grond bij haar achterthuis, de urine drong al niet meer in de grond.

Natuurlijk klaagde de buurt steen en been. De dame had een droom om een groote boerderij te kopen met al haar dieren. Ik had regelmatig contact met haar, de dame had een te groot hart voor dieren……en zag niet meer scherp dat zij de dieren verwaarloosde. De hele buurt wist van de problemen, maar ze bleven toch dieren naar haar toe brengen.

Het zelfde zie je gebeuren bij mensen die paarden opvangen de laatste tijd zie je van alle kanten berichten dat paarden niet de nodige zorg krijgen, het hebben van een opvang is natuurlijk een kostbare situatie, vooral als je oudere paarden krijgt om voor te zorgen.

Zo hebben wij een keer een jaarling opgevangen die gratis werd weg gegegeven bij aankoop van een shetlander. Deze jaarling had problemen met de knieen. De verkopende partij gaf de dame te kennen dat als zij het veulen niet meenam, deze naar de slacht zou gaan. De dame heeft natuurlijk het veulen meegenomen en gered van de slacht. Thuis aangekomen had ze eigenlijk geen plek om de jaarling te stallen en wist ze eigenlijk niet meer wat ze moest doen.

De dame had achter thuis een klein schuurtje waar net de shetlander in paste de jaarling kon eigenlijk niet in het schuurtje liggen. Wij hebben toen de jaarling opgehaald. 

Dit voorbeeld geeft eigenlijk aan dat ‘iedereen’ een groot hart voor dieren heeft – en zich laat leiden door emotie soms tegen beterweten in -. 

Regelmatig geven mensen aan dat ze een opvang voor paarden willen beginnen, dan is mijn vraag of ze € 50.000 hebben liggen. 

Jullie weten het antwoord al, dat hebben ze niet. 

Een opvang of het nu katten, honden, paarden of andere dieren zijn kost klauwen met geld en er zijn mensen – die verwachten omdat je een stichting bent- je alles maar ‘voor niets’ moet doen en geld proberen binnen te halen voor de kosten is een vies woord en zullen er mensen zijn die vinden dat je het niet goed doet en dat zullen ze niet onder stoelen of banken steken – 

Deze mensen hebben waarschijnlijk nog zelf nooit iets gedaan om het leed van dieren te verminderen 😉 -.

Ik wil natuurlijk de mensen niet demotiveren om zich in te zetten om dieren op te vangen die anders tussen ‘ wal en schip’ driegen te raken, maar je moet je wel realiseren dat mensen die in de problemen zitten en een nieuw tehuis zoeken voor hun dier soms heel ver gaan en dat je daardoor toch weer een dier opneemt tegen beter-weten in, waardoor je uiteindelijk zelf in de problemen komt. 

Regelmatig hoor je dat dieren aan een boom worden gevonden of bij een kinderboerderij over het hek worden gegooid. Geloof me je krijgt meer aanbod dan dat je op kunt vangen…en dan moet je stevig in je schoenen staan om NEE te kunnen zeggen. En vergeet niet dat er regelmatig veel menselijk leed zit achter het afstaan van een dier, dit maken wij ook regelmatig mee, en geloof me dit leed doet je veel en neem je regelmatig mee naar huis.

Het hebben van een opvang is een rollercoaster tussen blijdschap, verdriet, woede en ongeloof…..maar gelukkig overheersen de geluksmomenten anders is het niet vol te houden.

Maar geloof me de mooie momenten overheersen als een paard het red, terwijl deze door iedereen was afgeschreven en als ik weer aan het ‘werk’ ben en zie de paarden genieten in het Padock Paradise.

Geniet van jullie dag 😉

Groeten,

Henk 

Jullie hebben de blog’s een tijdje moeten missen maar moet nu toch weer iets van mij afschrijven.

De laatste maanden hebben we meer paarden dan ooit die niet de juiste verzorging hebben gehad, er zitten werkelijk schokkende gevallen tussen – waarvan wij denken – hoe bestaat dit en geloof me in die jaren dat we dit doen hebben we best al wat ellende voorbij zien komen.

Waar ik persoonlijk steeds meer mee worstel is de bureaucratie dat sommige paarden van de regen in de drup terecht komen door falend overheids optreden en handhavende diensten die langs elkaar heenwerken zonder eenduidig beleid.

Ook zie ik ook overheids instellingen die ‘roeien met de riemen die ze hebben’ deze instelling is verantwoordelijk voor het huisvesten van dieren. Deze instelling wordt door regelgeving op alle fronten beperkt door de huidige regelgeving en zijn vaak aan handen en voeten gebonden, terwijl daar mensen werken die het beste met de dieren voorhebben.

Ik vind het uitermate frustrerend om te zien dat er geen eenduidig beleid is aangaande het welzijn van dieren, terwijl de Wet Dieren duidelijke kaders aangeeft. Jullie zien vaak berichtjes op Facebook voorbij komen dat wij meldingen ‘doorzetten’ van verstoord paardenwelzijn. Regelmatig krijgen wij ook nul op het rekest en wordt er niets ondernomen of wij krijgen ook geen terugkoppeling.

Het frustreert ons ook dat we kennis hebben van het lijden van paarden en dat wij ook niet kunnen bewerkstelligen dat er sneller opgetreden gaat worden.

De laatste tijd worstel ik steeds vaker met het gevoel van ‘waar doen we het voor’ en dan kijk ik naar een Owen die we wel hebben kunnen helpen dat voelt goed – maar het gevoel blijft… en de andere paarden dan die in een achteraf schuurtje weg staan te kwijnen- die hebben ook onze hulp nodig.

Ik weet ook dat we niet alle paarden in Nood kunnen helpen, maar we willen het toch proberen. De huidige situatie maakt het wel lastig aan de ene kant zou je de betreffende diensten willen aansporen door het politiek hoger op te zoeken. Aan de andere kant moet je blijven samenwerken met de betreffende diensten, geloof me dit is een duivels dilemma!

Welke koers we hier in gaan varen weet ik nog niet, maar ik merk wel dat deze tweestrijd telkens mij meer moeite gaat kosten.

Groeten,

Henk

Wij wisten op het moment dat we bekend zouden maken dat we ons gingen vestigen op het Hippisch Centrum Twente dat dit veel commentaar zou op gaan leveren. Het zou te luxe zijn voor ons. En ja wat we niet hadden gehoopt is toch gebeurd  – veel negatieve berichten. Ik ga ze hier allemaal niet benoemen want dan zou ik 8 A4tjes nodig hebben…

Ik ben 55 en ik ben meer dan 20 jaar actief in ‘het dierenwereldje’, heb meer dan 30 jaar op de markt gestaan met vis en heb voor de hobby een duikschool. Toen ik 50 werd ben ik na mijn 7 dagen in de week werken met pensioen gegaan. Mijn geld verdien ik met een grote luxe Airbenb in Enschede…

Mijn grootste hobby en passie is het opvangen van paarden die tussen wal en schip dreigen te raken. Dit doen we met een groot team van vrijwilligers en stagiairs. Geloof me ik heb in mijn leven in verschillende wereldjes gezeten van honden, marktkoop mensen, ambtenaren en paarden, maar het wereldje van de paardenmensen is wel een hele ‘bijzondere’. Maar goed, even terug te komen op onze huidige locatie.

Toen wij moesten vertrekken uit onze locatie in Duitsland, kregen we dankzij de zoektocht van velen van jullie op Facebook verschillende locaties op het oog en we hadden vergevorderde gesprekken met een stal in het midden van het land. We konden daar 27 stallen huren en een stuk grond voor meer dan € 6000 per maand. Nu huren we de hele huidige accommodatie met werkelijk alles erop en eraan, voor € 5000 per maand voor 63 stallen (is geen geheim, komt ook in de jaarrekening te staan van de stichting). Het is vlakbij Hengelo, in de streek waar we ons netwerk van vrijwilligers hebben. Dit is allemaal mogelijk gemaakt dankzij de vaste steun van een grote dierenvriend. Daarnaast moeten wij ook de kosten van voeding en verzorging dekken.

Wij hadden verwacht dat er na de verhuizing naar deze prachtige locatie, best wel wat opmerkingen zouden komen. Maar dat het zo erg zou zijn, dat zagen we niet aankomen.  

Mensen schreven brieven naar de media dat zaken niet klopten bij ons en dat er onderzoek gedaan moest worden, Fake accounts op Facebook die valse informatie verspreidden, met als klap op de vuurpijl mollen bij Paard Zoekt Baas in de stallen, die alles doorbrieven (heb nog nooit naar dat programma gekeken maar ga het toch eens doen kan ik ook een mol herkennen :-)). Er kwamen berichten op Facebook van onze volgers en ook werd ik persoonlijk benaderd wat er de laatste maanden toch gaande was… zoveel haat….

Geloof me, dit heeft me een een lange tijd heel veel gedaan en het heeft me slapeloze nachten gekost, en ik heb geprobeerd om die mensen op andere gedachten te brengen. 

Had niet verwacht dat je door het ‘werk’ wat je doet zoveel haat over je heen krijgt, en ik begrijp soms niet hoe publieke figuren hier mee kunnen leven. Misschien zijn die ook op een punt gekomen waar ik nu ook sta van “het doet me allemaal niet meer zoveel”. 

Voor mij was er een punt dat ik dacht verrek maar met jullie commentaar, dat was toen ik op de paardenmarkt liep met de dierenpolitie. We waren gevraagd om te kijken hoe je een paard-vriendelijke paardenmarkt kon organiseren – ik hou me niet bezig met meningen of een paardenmarkt nog wel van deze tijd is, ook hou ik me niet bezig hoe mensen op paarden moeten rijden, wij houden ons enkel bezig met het welzijn van de paarden en het zoeken naar een nieuw tehuis. Daar werd ik uitgejouwd door een paardenhandelaar, voelde de woedende spetters uit zijn mond tegen mijn wang aan kletteren. Hij ging te keer, niet normaal meer. Toen had ik echt iets van dit heb ik nog nooit mee gemaakt…De dierenagent gaf me te kennen dat die men een eencellige was…Toen zag ineens een Minion voor me en moest lachen.

Sinds dat moment denk ik ook weet je we zijn de zelfde organisatie als 15 jaar geleden. Toen hadden we een mindere locatie met maximaal 35 paarden in de opvang. Nu hebben we een mooiere locatie die ons minder kost en nu staan er 73 paarden in de opvang.

De zelfde mensen, de zelfde paarden alleen een mooiere locatie…

Voor de nieuwe locatie deden we goed werk, met de nieuwe locatie hebben sommige mensen commentaar op ons en als je ze hun vraagt of ze ons kennen en bij ons zijn geweest, dan is het alleen van horen zeggen. 

Lieve mensen, als ik op stal kom en er loopt een kleine pony die naar je hinnikt om je te begroeten en als je het kleine ding dat afgeschreven was door sommige, lekker ziet wandelen door de stallengang samen met zijn maat Benji, dan weet je waar je het voor doet! Niet voor de mensen, maar voor de paarden! Ik weet dat er zeker ruimte is voor verbetering, maar we leren iedere dag. Tijdens open dagen geef ik nog wel eens aan, wijzend naar de deur met namen van de paarden die we in de opvang hebben gehad, bij het eerste paard wisten we dat er een voor en een achterkant aan een paard zat en bij het laatste paarden kunnen we dat paard beter helpen door de ervaringen met de honderden paarden daarvoor. Wij hebben alles zelf uit moeten vinden, samen met de specialisten. Er bestaat helaas geen opleiding hoe je een opvang moet runnen van getraumatiseerde/verwaarloosde paarden.

Alvast een fijn weekeinde voor iedereen 😉 

Het is bijna vrijdag! Het was best een grote blog! Hoop dat jullie hem helemaal hebben kunnen uitlezen.

Groeten,

Henk

Jullie weten nog wel dat wij een zoektocht moesten starten omdat de paarden dreigende ‘op straat’ gezet te worden, het einde van Paard Zoekt Baas was nabij. Het moest zo zijn dit moest gebeuren. Wie was die man ook die zei: “Elk nadeel heeft ook zijn voordeel” of was het nu de bal is rond….laat ook maar 😉

We hoevenden gelukkig niet te stoppen, omdat donateurs en een paar grote vermogende dierenvrienden de paarden van Paard Zoekt Baas een ‘reddingsboei toegeworpen hebben’. Wij zijn jullie daar ongelofelijk dankbaar voor! Ook hebben wij grote aanpassingen gedaan dankzij vermogensfondsen.

Nog iedere dag als ik in onze nieuwe accommodatie loop, geeft het het gevoel dat ik nog steeds niet uit een droom ben ontwaakt, het moest zo zijn, dat wij door zouden gaan voor alle paarden die wij- en nog gaan- helpen naar een nieuw tehuis en ze uit een benarde situatie redden, daar doen we het voor dagelijks…..

In 2022 hebben we best wel een grote verandering doorgemaakt, we zijn begonnen met een ‘stevige basis’ te leggen. Daarmee bedoel ik dat we naar mogelijkheden zijn gaan zoeken om ook via andere wegen geld binnen te halen en te gebruiken voor de kosten om de paarden te verzorgen, exploitatie kosten, onderhoud, etc. 

In het jaar 2022 heb ik gezien dat veel stichtingen die paarden opvangen van maand tot maand moesten overleven, en als er een kink in de kabel komt, dat ze ophouden te bestaan. Ik ben altijd de mening toegedaan – vanuit mijn zakelijke achtergrond- dat je een stichting moet proberen om ‘commercieel’ te runnen om continuïteit te waarborgen. Ook bij ons dreigde het vorig jaar mis te gaan een verhuurder die roet in het eten gooide…Dit zijn onzekere factoren, die wij nu voor de komenden jaren goed hebben afgedekt.

In de jaren die we bestaan hebben we meer dan 600 paarden een nieuw goed tehuis gegeven, de meesten hebben een 5 sterren huis gekregen, maar soms gaat er ook wel eens wat mis. Wij leren dagelijks en passen ‘processen’ aan. Het moeilijkste is altijd dat je met levende dieren te maken hebt je kunt er ‘niet inkijken’ en soms dat de verwachting van mensen die een paard adopteren anders is  dan waar wij aan kunnen voldoen. Wij proberen dan altijd naar een oplossing te zoeken voor beide partijen.

Hoe dan ook, ik hoop dat we in 2023 kunnen stoppen met Paard Zoekt Baas en dat er geen verwaarlozing van paarden meer is en dat er eigenaren van paarden niet meer in de knel komen. Dit is waarschijnlijk een droom die nooit uit zal gaan komen, het zo mooi zijn als het wel zou gebeuren maar ik denk dat dat een illusie is 😉

Lieve vrienden ik kan jullie wel zeggen dat ik de gelukkigste vrijwilliger ben bij Paard Zoekt Baas, ik kan echt iets tegen dierenleed ondernemen! En zo zijn er zeker 15 anderen die daar ook zo overdenken – spreek ook maar even voor hun-.

Ik hoop jullie allemaal een keer te ontmoeten tijdens een Opendag dan kan ik jullie laten zien wie we zijn en wat we doen. Via Facebook is dat extreem moeilijk. We bruisen van de ideeën voor 2023….

Wens jullie een goede jaarwisseling en goed en gezond 2023.

Henk