Jullie kennen mij als iemand die zich keihard inzet tegen dierenverwaarlozing. Juist daarom wil ik iets rechtzetten en tegelijk benoemen waar het werkelijk misgaat. Want het probleem is niet onwil. Het probleem is een systeem dat faalt.

Politie en toezichthouders kunnen niet zomaar een paard weghalen. Hoe broodmager, hoe verwaarloosd, hoe schrijnend het beeld ook is. Zonder een waterdicht dossier staan ze juridisch met lege handen. En ja, wettelijk is het nog steeds zo dat als een paard eten, drinken en een droge ligplek heeft, er vaak nauwelijks ingegrepen kan worden. Absurd, maar waar.

In plaats van redden wordt er gestuurd op “herstel”. Lange hoeven? Dan moet er een hoefsmid komen. Gebeurt dat niet, dan volgen dwangsommen. En pas daarna  soms maanden later kan een paard in bewaring of in beslag worden genomen.
Maanden. Voor een dier dat nú lijdt.

En dan het meest wrange: zaken die wél tot inbeslagname leiden, worden soms door de rechter teruggedraaid. Zwaar vermagerde paarden, waarvan iedereen aan de foto’s kon zien dat ze op omvallen stonden, moesten tóch terug naar de eigenaar. Niet één keer. Meerdere keren.
Omdat het dossier “juridisch niet sterk genoeg” was.

Kun je je voorstellen hoe dat voelt?
Voor melders.
Voor de politie.
Voor de officier van justitie.
Om een broodmager paard terug te moeten geven aan iemand die bij de rechter krokodillentranen huilt .. en daarmee wint.

Dus als jij een melding doet en het gevoel hebt dat er niets gebeurt: weet dat die woede en machteloosheid gedeeld wordt. Niet alleen door mij, maar ook door de mensen die geacht worden te handhaven. Zij verliezen rechtszaken. Dieren verliezen levens.

Ook ik ben hier woedend over. Dit is geen incident, dit is structureel falen. En zolang wetgeving, bewijsvoering en handhaving zó tekortschieten, blijven dieren de prijs betalen.

Dit moet anders.
Dit mág zo niet doorgaan.
En ik blijf me hiertegen uitspreken  hardop en zonder het mooier te maken dan het is. 

Henk 

Deze week keek ik naar het nieuws toen er een item voorbijkwam over het schietincident in Drenthe. Twee slachtoffers. Twee mensen die hun leven verloren. Terwijl de beelden over het scherm flitsten, voelde ik een beklemmend gevoel in mijn borst. Dit was geen ver-van-mijn-bed-show. Wij waren er – onbedoeld – een klein stukje van.Vorig jaar werden we gebeld. Op het afgesloten terrein stonden paarden. Het onderzoek was in volle gang, en niemand mocht erbij. Maar dieren begrijpen geen afzetlint of politieonderzoek. Zij stonden daar maar, wachtend, hongerig, zonder zorg. We werden gevraagd om te helpen.Wat volgde was een moeizame strijd tegen de bureaucratie. Handhaving, de burgemeester, verschillende instanties – iedereen moest groen licht geven voordat we iets konden doen. De tijd tikte door, de paarden wachtten. Uiteindelijk kwam het verlossende woord: we mochten ze halen. Onder strikte begeleiding van de NVWA werden ze voorzichtig weggevoerd, weg van de plek waar het zo gruwelijk mis was gegaan.

Maar het meest aangrijpende moment kwam later. De kinderen van de overleden ouders kwamen hier, naar onze stal. Ze zagen de paarden weer. Dieren die ooit deel uitmaakten van hun gezin, van hun leven, vóór alles veranderde. Het weerzien was hartverscheurend. Tranen, stille blikken, zachte woorden tegen hun vertrouwde viervoeters. Dat moment liet diepe sporen na.Na een paar maanden kon één paard terug naar de kinderen. Voor de andere twee vonden we een liefdevol tehuis. We hopen dat ze daar een toekomst krijgen die hen de pijn van het verleden doet vergeten.We zijn dankbaar dat we in deze verdrietige, emotionele situatie iets hebben kunnen betekenen. Maar deze zaak kent geen winnaars. Alleen verlies, leegte en herinneringen.

Elk paard bij ons heeft zo zijn eigen verhaal. Dit was er één die we nooit zullen vergeten.

Henk

Willen jullie ons werk steunen dan is dat zeker mogelijk. Zonder jullie steun zouden wij in dit soort zaken niet kunnen helpen

Doneer AUB 

Het afgelopen jaar, van eind 2023 tot begin 2024, stonden we voor een stevige uitdaging: de overvloedige regenval zorgde voor een waar gevecht tegen het water. In de afgelopen 8 maanden hebben we talloze aanpassingen doorgevoerd om de modder het hoofd te bieden. De eens droge wei is nu veranderd in een immense modderpoel, waarmee veel mensen problemen ondervinden wanneer ze worden geconfronteerd met handhavingsinstanties.

Maar met de zomer in het vooruitzicht staat ons een nieuw obstakel te wachten: de zon en de hitte. Onlangs heeft een organisatie met succes de NVWA voor de rechter gedaagd vanwege dieren die zonder beschutting in de zon stonden, waarbij de handhavingsinstanties nalatig bleken te zijn. Deze rechtszaak wijst op een veranderende publieke opinie over het welzijn van dieren, wat ons vooruit doet kijken naar mogelijke veranderingen in de omgang met paarden.

Ik verwacht dat we allemaal in een tijdsbestek van 10 jaar alleen nog maar naast een paard lopen en er niet meer op zitten. Ik hoor jullie al lachen, maar wie had ooit verwacht dat Zwarte Piet uit het straatbeeld zou gaan verdwijnen?

Het is verbazingwekkend dat brancheorganisaties nog geen strikte regels hebben opgesteld voor hun leden met betrekking tot het welzijn van paarden. Vaak worden dergelijke regels pas besproken nadat misstanden aan het licht zijn gekomen in de media, terwijl daadwerkelijke eisen pas worden gesteld wanneer de overheid ingrijpt. Sommige organisaties pleiten zelfs voor een verbod op het berijden van paarden via sociale media.

Ik hoop van harte dat het niet zover zal komen. Het paard zou dan de grote verliezer zijn, terwijl de interactie tussen mens en paard van onschatbare waarde is, zoals we dagelijks zien in onze opvang.

Vroeger werden dieren ingezet voor arbeid, zoals honden die karren trokken en paarden die bomen sleepten in de bosbouw. Deze rol als werk- of landbouwdier hebben ze allang verloren; ze zijn nu onze huisdieren geworden.

Laten we hopen dat we een evenwicht kunnen vinden tussen het welzijn van de dieren en ons plezier, zodat mens en paard samen kunnen blijven genieten.

Met vriendelijke groet,

Henk ten Napel

Het laatste jaar zijn we nog nooit zo vaak gevraagd – in ons korte bestaan van 15 jaar – om paarden op te vangen. Dit baart ons grote zorgen omdat we regelmatig nee moeten ‘verkopen’ omdat met betrekking tot de financiële draagkracht van de stichting we aan het maximum zitten, we hebben momenteel 78 paarden staan.

Ook zie je manege’s in de problemen komen omdat de kosten van de bedrijfsvoering wel met 40 procent zijn gestegen. Dit heeft tot resultaat dat er op bepaalde zaken bezuinigd moet gaan worden, met alle gevolgen van dien.

Ook wij hebben natuurlijk met de stijgende kosten te maken, – wij zijn daarin ook geen uitzondering- gelukkig hebben wij geen personeels kosten en kan dat geld gebruikt gaan worden voor de opvang van de paarden.

Ga gelijk antwoord geven op jullie vraag – het mega grote vraagteken boven het hoofd van sommigen- hoe verdien jij en je dochter dan je geld, je moet toch ergens van leven?

Jazeker moet ik ook kosten betalen voor gas, water etc en mijn woning. Ik ben ik het gelukkige bezit van een huis die ik via Airbenb kan verhuren, de inkomsten zijn voldoende om van te leven. Mijn dochter is in dienst bij een bedrijf van mij. Er worden dus geen lonen betaald. Ik heb altijd op de markt gestaan met vis, het verdiende geld heb ik belegd in twee woningen. Lieve mensen ik verdedig mij niet geef alleen antwoord op een veel gestelde vraag!

Maar goed weer even terug te komen op het onderwerp!

Wij hebben momenteel 73 paardenmonden te voeden, sommigen zijn klaar voor adoptie en anderen moeten nog meer aansterken en of herstellen van een opgelopen trauma.

Wij realiseren ons goed dat als we de adoptie prijzen van de paarden laten zakken of ze voor niets weg gaan geven dat de paarden veel sneller een tehuis hebben gevonden.

Maar daar hebben we niet voor gekozen, omdat het hebben van een paard – doel op de maandelijkse kosten – al een klein vermogen kost. De aanschaf van een paard zijn niet de kosten, maar alles wat daarna komt…..Wij zoeken een forever home voor de paarden. Er hebben meer dan 700 paarden in 6 jaar een goed tehuis gevonden.

Langs deze weg wil ik iedere donateur bedanken, dat ook ondanks de gestegen kosten voor hun, zij toch blijven doneren. Zonder deze donaties zouden wij onze werkzaamheden niet uit kunnen voeren. 

Ik roep bedrijven op indien ze nog een goed doel willen steunen, ook eens aan ons denken en niet alleen aan organisaties met tv spotjes; wij zijn namelijk ook een ANBI organisatie en de donatie is dan rechtstreeks aftrekbaar van jullie vpb belasting ;-). 

Ik hoop dat de tijden snel gaan veranderen en dat dit ten goede gaat komen aan de paarden die door de crisis in de knel zijn gekomen en nog dreigen te komen….

Ik realiseer me ook dat wij niet al het leed kunnen oplossen; wij gaan ons daar wel hard voor maken voor paarden zoals Erik, Owen en vele anderen die onze hulp nodig hebben! Wij laten ze niet verrekken! 

Helpen jullie mee, wij kunnen het niet alleen!

Groeten,

Henk ten Napel

Ik weet nog goed hoe je bij ons binnenkwam, mager en met omgekrulde hoeven een ellendig hoopje pony…. 

wij hebben de hoefsmid met spoed laten komen – bij noodgevallen staat hij dag en nacht voor ons klaar- Na het bijwerken van de hoeven naar de dierenarts om foto’s te laten maken. Je hoeven zagen er niet goed uit maar niet zo slecht dat we gelijk je moetsen laten inslapen.

Na weken begon jij je weer te voelen als een pony, iedereen kent wel de filmpjes dat je probeerde de grotere merries het hof probeerde te maken en je gallopeerde op je hoeven alsof er niets aan de hand was.

 Jij was door ons en de volgers in je hart gesloten iedereen die bij ons op het terren kwam gilde: “waar is Owen” je leek wel een bekende ster en regelmatig moest je met mensen op de foto. 

Vandaag kwam hier een einde aan….Ik had om vier uur een afspraak met de dierenarts omdat je niet meer ‘goed liep’ ik haalde je uit het stukje gras waar je regelmatig te vinden was samen met je maten Benji en Ginza. 

Tijdens de wandeling naar de paardenwagen werd je nog geknuffeld en kreeg je een kus. De weg naar de dierenarts voelde alsof het een eeuwigheid duurde eigenlijk wilde ik dit niet, maar het moest. 

Bij de dierenarts aangekomen ben je onderzocht en hij gaf aan dat inslapen de enige optie was….. 

Ik had het al een beetje aan voelen komen, maar toch is het een antwoord die je niet wilt horen. In de jaren die wij dit doen hebben wij regelmatig paarden ingeslapen, dit maakt het hebben van een opvang voor verwaarloosde paarden erg zwaar; het is een rollorcoaster de ene keer blijdschap en de andere keer intens verdriet!

Het was eindelijk zover de dierenarts moest je in laten slapen, een grote vent als ik ben zat te snikken als een klein kind, ik had zo gehoopt dat we je redden konden, maar je langer in het leven houden zou egoistisch zijn.

De dierenarst gaf je de uitendelijke spuit die het leven uit je zou gaan halen, je ging liggen en stierf. 

Ik heb afscheid van je genomen, heb je een laatste aai gegeven en ben nog even gebleven.

Op de terugweg lag er een halster en een touw in de vrachtwagen op de stoel naast me en ben ik met een lege wagen terug gegaan..

Dit zijn de loodzware momenten…Op stal nog even met wat mensen nagepraat en toen maar naar huis gereden met een leeg gevoel, Owen je bent er niet meer…Jij zult altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben!

Owen het ga je goed waar je ook bent, je kunt eindelijk pijnvrij leven we hebben je leren kennen als een vechter en een levenslustig mannetje die ons soms tot waarzin dreef met je streken ‘horses leave hoofprints on your heart’ Owen heeft dat zeker achtergelaten bij mij persoonlijk.

Ik wil iedereen bedanken voor de lieve woorden en de steun!

Droevige groet,

Henk 

We hebben gemerkt dat er bij sommige volgers op Facebook onduidelijkheid is over de term die we gebruiken ‘heeft geen goed tehuis gehad’. 

Wij gebruiken deze term voor paarden waarvan we de achtergrond niet kennen. Wij kunnen dus alleen informatie delen uit onze eigen bevindingen, aan diegene die interesse heeft in het paard een 5 sterren huis te geven. 

Neem nu de groep uit Venlo (de paarden hebben meerdere jaren met teveel paarden in 1 stal gestaan en kwamen nooit naar buiten) 

Deze paarden was lichamelijk niets aan te zien, maar geestelijk hebben ze een zwaar trauma opgelopen. De groep met  paarden hebben meer dan een jaar nodig gehad om te revalideren en nog steeds staan er paarden van deze groep bij ons. Deze groep heeft al meer dan € 70.000 euro gekost.

De paarden die ‘geen goed tehuis hebben gehad’ zijn afkomstig van instanties zoals dierenpolitie, NVWA, LID en ook zijn er paarden die we via particulieren opvangen. Wij realiseren ons goed dat bepaalde mensen ons als verlengstuk zien van de handhavende diensten en niet blij zijn als paarden weg gehaald zijn. wij zorgen enkel dat de paarden een nieuw goed tehuis krijgen na revalidatie.

Deze paarden daarvan is niet alleen ‘de juiste zorg onthouden’ zoals het regelmatig kappen van de hoeven, naar de tandarts of te eten krijgen. Ook kan er sprake zijn van niet de juiste huisvesting en geestelijke mishandeling. 

De groep met paarden die zwaar mentaal zijn mishandeld, dat is de groep die de meeste en langdurige zorg nodig hebben. Zij moeten weer leren om paard te zijn en mensen weer leren te vertrouwen. Dit is telkens een uitdaging, waar we soms meer dan een jaar voor nodig hebben. Deze groep paarden zien er top uit, maar van binnen zijn ze zwaar beschadigd! 

Wij moeten soms de paarden ‘vrijkopen’ om ze te kunnen helpen en zorgen voor een 5 sterren huis.

Wij werken met een team van specialisten om de paarden de juiste zorg te geven en ze paard te laten worden. Op de nieuwe locatie hebben we daarom speciaal een Equi Habitat ingericht zodat de paarden, die getraumatiseerd zijn, in een kudde kunnen leven en zich weer als paard kunnen voelen.

Ook hebben we paarden die we herplaatsen van particulieren ‘hebben een goed tehuis gehad’ bij deze paarden geven wij de informatie mee van de oude eigenaar, onze eigen bevindingen en die van de specialisten. I

informatie van alle eigenaren daarvoor, daar hebben wij geen zicht op en kunnen we niet delen. Deze paarden komen bij ons terecht omdat eigenaren zelf in de problemen komen door ernstige ziekte, verandering in financiële situatie en overlijden. 

Wij hopen dat we jullie een beetje inzicht hebben kunnen geven wie de paarden van Paard Zoekt Baas zijn.

Vaak worden wij benaderd door pension-stallingen -en door pension-klanten- ( waar ook eigen verzorging door de eigenaren zelf wordt aangeboden) dat eigenaren hun paarden niet goed verzorgen.

Dit is een groot probleem de ‘houder van het paard’ is volledig aansprakelijk volgens de wet. Dus de eigenaar van de pension-stalling is volledig verantwoordelijk voor het verzorgen van het paard.

Als de pension-aanbieder het paard niet voldoende voert of zorgt voor een goede schone ligplek kan de pensionhouder een procesverbaal krijgen van de politie, of andere handhavende instanties!

Wat kunt u doen als pensionhouder als u klant de paarden niet goed verzorgt:

Als eerste dient u het paard de volledige verzorging te gegeven, om te voorkomen dat u als pensionhouder in de problemen komt. U niet de eigenaar het paard aan te spreken op zijn verantwoordelijkheden en aan te geven dat u als pensionhouder de verzorging zal over gaan nemen en de kosten die daarmee gepaard gaan verhaald zullen gaan worden op de eigenaar van het paard.

Mocht de eigenaar van het paard niet mee willen werken, dan kunt u alleen via een juridische procedure de betaling afdwingen en proberen via een deurwaarder beslag te laten leggen op het paard, zodat u het paard als onderpand kunt houden voor de door u gemaakte kosten.

Mocht de eigenaar nog steeds niet mee willen werken, dan kan het paard verkocht gaan worden, de opbrengst kan gebruikt gaan worden voor de door u gemaakte kosten. Vaak is het zo dat de opbrengsten van de verkoop niet voldoende zijn voor de door de stalhouder gemaakte kosten.

Als stalhouder moet je dus dit grote risico meewegen, bij het besluiten om dit soort diensten aan te bieden aan particulieren.

In het verleden heb ik zelf veel juridische procedures gevoerd in het bestuursrecht en privaatrecht, door de aantallen vragen is mijn blog een keer anders dan anders 😉 

Recht is ook een grote hobby van mij, daar hebben we als stichting in het verleden veel resultaten mee geboekt voor een beter welzijn van dieren 😉 ik ben al meer dan 25 jaar betrokken bij het verbeteren van het welzijn van dieren. En nog steeds zijn we druk bezig voor een beter welzijn van paarden.

Groeten,

Henk 

Steeds vaker worden wij rechtstreeks benaderd door eigenaren die de verzorging van de paarden ‘boven hun pet’ is gegroeid om welke reden dan ook. En de paarden niet de juiste verzorging hebben gekregen.

Het is een duivels dilemma, aan de ene kant wil je ervoor zorgen dat de eigenaar van het paard zo verschrikkelijk zwaar gestraft gaat worden, en aan de andere kant wil je het paard daar zo snel mogelijk weg hebben om te kunnen beginnen met het geven van de juiste zorg. 

Vaak hoor je van mensen dat er veel meldingen worden gedaan van verwaarlozing, en dat er niet opgetreden wordt, dit is mij ook meerdere keren overkomen. Paarden die direct hulp nodig hadden, deze hulp niet kregen. 

Dit frustreert mij ook net zoals het jullie frustreert, (ik heb korte lijnen) en dan nog komt de hulp niet opgang!!! 

Wat bij 1 zaak zelfs de dood van een paard tot gevolg had – het paard was gestorven door uithongering- er zijn daar nog meer paarden die acute hulp nodig hebben die ze niet krijgen.

Deze week had ik een discussie met iemand van de dierenpolitie die wilde weten waar wij een paard op hadden gehaald, wij hadden namelijk kennis van een strafbaar feit. Tja, daar heeft hij gelijk in, ik heb kennis van een strafbaar feit dus ik ben strafbaar als ik dat verzwijg.

Een officier van justitie zou deze  deze informatie kunnen gaan vorderen. Ik heb de betreffende agent fijntjes meegedeeld, dat ook andere handhavende diensten ( soms) gebruik maken van vrijwillige afstand om straf-vervolging te voorkomen.

Ook in de zaak waar de paarden door ondervoeding sterven, heb ik kennis van een strafbaar feit. Dat heb ik gemeld aan de handhavende instantie en daar doen ze weer niets mee. Ik heb de bekende van de politie ook aangegeven dat de meldingen die wij binnenkrijgen – van de eigenaar zelf- deze paarden hadden ze nooit gevonden, ze stonden in schuurtjes achteraf waar niemand het leed zou ontdekken!

Het duivelse dilemma is dus het paard daar laten staan en de handhavende diensten inschakelen – als er niet opgetreden gaat worden- zal het paard gaan overlijden. Of het paard ophalen en – last krijgen van geheugen verlies – maar wel direct kunnen starten met de nodige verzorging die het paard zo verschrikkelijk hard nodig heeft….Tja wat doe je dan…

Zolang er geen zware straffen staan op het verwaarlozing van dieren, zolang er niet direct wordt opgetreden bij meldingen, zolang gaan wij voor het welzijn van het paard. 

En het paard  zo snel mogelijk uit een situatie van verwaarlozing halen, zodat de verwaarlozing zo snel mogelijk gaat stoppen.

Wij hebben wel meerdere situaties meegemaakt waardoor mensen in bepaalde situaties terecht zijn gekomen, dat ze niet meer voor zichzelf kunnen zorgen, laat staan voor een dier. Ik begrijp dat dit moeilijk is om te bevatten, maar helaas komt dit voor. 

Tot zover mijn duivelse dilemma.

Groeten,

Henk

Er kwamen de laatste tijd veel vragen binnen over ‘hoe wij aan de paarden kwamen’ daarom zal ik wat meer uitleg gegeven over de groepen paarden en hoe we daar mee omgaan.

Als eerste hebben we een groep paarden van particulieren ‘ hebben een goed tehuis gehad’ die er om welke reden dan niet meer voor kunnen zorgen, door ziekte, verandering met betrekking tot inkomen, of welke andere reden dan ook. 

Op Facebook zie je soms wel opmerkingen voorbijkomen dat oudere paarden niet meer herplaatst moeten worden, dat de oudere dieren bij ons moeten blijven staan. We hebben het er intern zeker over een leeftijds-grens gehad, maar er zijn veel situaties waarbij ook oudere paarden in de knel komen. 

Ook het een plek geven van de oudere paarden, zoals de Paardenkamp doet hebben we overwogen, alleen dan kom je een keer op de zelfde situatie als de Paardenkamp dat je VOL zit en dan is er geen ruimte meer voor andere paarden. Dat is de reden dat we voor oudere paarden een gouden tehuis zoeken.

De informatie die wij plaatsen met betrekking tot eventuele bemerkingen van het paard is de informatie die wij hebben van diegene die het paard heeft afgestaan, onze eigen waarnemingen en adviezen van gespecialiseerde partijen.

Dan hebben we een groep ‘hebben geen goed tehuis gehad’ Dat zijn de paarden die uit situaties komen van verwaarlozing/inbeslagname etc. Bij deze paarden weten we niets, niet waar ze inbeslag genomen zijn, niet wie de eigenaren waren.

De informatie die wij daarover kunnen delen met betrekking tot gezondheid en karakter is uit eigen waarnemingen en die van specialisten in ons netwerk.

Als jullie  het allemaal een beetje volgen, dan zien jullie vaak dat dit soort paarden via Paard Zoekt Baas een nieuw tehuis krijgen.

Wij snappen goed, dat door het aanbieden van deze paarden,  er verschillende mensen zijn, die daar niet zo blij mee zijn. De pijlen die op handhavende diensten gericht zijn – omdat mensen het onterecht vinden dat de paarden inbeslag genomen zijn – die pijlen gaan natuurlijk ook naar onze organisatie afgevuurd worden. Omdat wij – naar onze mening onterecht – dan gezien worden als verlengstuk van de betreffende handhavende instantie. Het enige wat wij doen is een 5 sterren huis zoeken voor de paarden. 

Dan de laatste groep en dat is de groep verwaarloosde paarden in een achteraf schuurtje.

Dit zijn eigenaren die om welke reden dan ook, het allemaal boven hun hoofd gegroeid is of niet de kennis hebben hoe een paard verzorgt moet worden. Je hoort regelmatig dat er een grote groep koeien inbeslag zijn genomen bij een boer. Het is zeker niet zo dat de boer doelbewust zijn koeien verwaarloosd, het is zelfs zo dat er een speciaal loket is waar boeren zich kunnen melden ‘als ze het niet meer zien zitten’ dit loket bied hun hulp.

De laatste tijd komen er steeds meer eigenaren/kennissen die ons rechtstreeks benaderen waarbij een paard/pony in een achteraf schuurtje staat. 

Op een bepaald moment komt er iemand tot het besef dat de situatie onhoudbaar is, dat kan de eigenaar zijn, familielid of een andere handhavende dienst. 

Handhavende diensten kiezen soms voor het laten doen van vrijwillige afstand van een paard zodat het paard gelijk uit een schrijnende situatie gehaald kan gaan worden. Het traject van handhaving zou de schrijnende situatie alleen maar langer voort kunnen laten duren.

Het dubbele is dat je iemand ‘beloont’ door het vrijwillig afstand doen van een paard, door het niet opleggen van een proces verbaal of een ander handhavend traject dat gestoeld is op herstel van de situatie. 

Maar aan de andere kant kun je een paard gelijk uit een schrijnende situatie halen en gelijk gaan beginnen aan het herstel-proces van het paard.

Laat me wel zijn, als het aan ons -het team van Paard Zoekt Baas zou liggen – Zou alles in leven blijven wat er bij ons verwaarloosd binnen komt. Alleen je moet soms verschrikkelijk moeilijke keuzes maken om het dier ‘te laten gaan’, gelukkig hoeven wij de beoordeling niet te maken. Daar hebben we specialisten voor die dat moment bepalen. Bij ieder paard die ingeslapen wordt, sterft er een klein stukje van ons. 

Het is heel emotioneel om een paard in te laten slapen, of dit paard nu een dag of langer bij ons in de opvang heeft gestaan. 

Soms moeten er moeilijke keuzes gemaakt worden, soms is het in laten slapen van een paard een verlossing van nodeloos lijden. Het liefst wil je dit niet, als een paard bij ons binnenkomt, zetten we alles op alles om het paard te redden maar niet tegen elke prijs…….

Lieve mensen ik wens jullie hele fijne dagen, wij gaan ons weer klaarmaken om de paarden te voeren en mest te scheppen. Het verzorgen van paarden kent geen vrije dagen 😉

Henk!

Mijn verhaal
Ongeveer 25 jaar geleden lachten het leven mij te gemoed ik was rond de 35 jaar had een
stabiel gezin met een mooi bedrijf en een mooi huis met grond en stallen in de polder.
En was de trotse eigenaar van twee top paarden.
Een kennis van ons kon door persoonlijke omstandigheden niet meer voor haar twee
shetland pony’s zorgen.

Na overleg met mijn man kwamen deze brave pony’s Siebel en kiwi
bij ons wonen. Wij verhuisde naar een nieuw huis wat nog geschikter was voor ons en onze
dieren. Mijn eerste paard Sammy boy ging hier dood op 32 jarige leeftijd. Hij liet een grote
leegte achter. Ik gingen verder met 3 paarden Rais, Siebel en kiwi. Bij een vriendin van een
vriendin werd 19 jaar geleden een volbloed veulen geboren. Die verstoten werd door zijn
moeder de eigenaar van het veulen was in paniek. Hoe moest ze dit veulen groot krijgen
zonder moeder. Samen met mijn zoon van 7 gingen we speenflessen en een lammenbar
brengen die wij hadden liggen van onze lammetjes. Ik bod mij aan als hulp troepen om het
veulen de fles te geven.

De eigenaar nam in overweging het veulen te laten gaan ….. zodat
ze een nieuwe dekking kon krijgen. Ze was in paniek mijn zoontje pienter van aard drong erg
bij mij aan dat wij toch voor het veulen konden zorgen. Hij wilde niet dat hij zou sterven…..
Daar stond ik dan met nog niet verwerkt verdriet van mijn overleden paard met een
schimmel veulen die dezelfde aftekening had als mijn Sammy boy. Weer overlegde ik met
mijn partner alle voor en tegens weer op een rij. Divola (dit betekend Duivel )Kwam in ons
leven en kreeg alles wat hij nodig had voor de beste start van zijn leven. Bloedplasma voor
antistoffen die hij miste in zijn bloed, elke 2 uur per dag de fles en heel veel liefde.

Zijn opvoeder Rais verliet ons op 28 jarige leeftijd via een natuurlijke dood…. Piccolo kwam bij
ons wonen op 10 jarige leeftijd….jaren leefde ik en mijn paarden een heerlijk leven tot het
corona virus roet in het eten gooide…. Net voor de paasdagen in 2020 kreeg ik en mijn
partner corona. Na een paar dagen stevig ziek geweest te zijn. Knapte we weer op tot eerst
paasdag 12-04-2020 ik ging weer voor het eerst naar buiten even kijken bij mijn paarden. Ik
voelde me niet OK ik had het benauwd ….. ik werd steeds zieker en zieker tot mijn partner
de huisartsenpost belde….. Ze stuurde een ambulance. Hier werd ik in onderzocht ze
vertrouwde het niet helemaal. Ze vertelde mijn partner dat ze me even mee gingen nemen
naar het ziekenhuis en hij me zo weer mocht ophalen….. Die avond ging ik de IC op aan de
beademing en vochten de mensen op de IC voor mijn leven. Ik was een van de weinigen in
die tijd die dit overleefde…… met twee beschadigde longen en een verkeerde eiwit deling in
mijn bloed. Mocht ik het leven over nieuw uitvinden….. ik merkte al gauw dat hele gewone
dingen niet zo gewoon waren.

Een trap oplopen was niet meer zo vanzelfsprekend …. Voor
elke inspanning betaal ik een hoge prijs…. Ook mijn partner heeft na de corona veel
vermoeidheid verschijnselen….. Nu jaren later hebben we geleerd te leven met mijn
beperking. Ik ben me bewust van mijn beperkingen en sterfelijkheid. En ben blij met mijn
reserve tijd die ik nog gekregen heb. In januari moet ik geopereerd worden aan een
chronische ontsteking in mijn hoofd aan deze operatie zij weer risico’s verboden, maar als ik
wil blijven leven heb ik geen keus. We stoppen met ons bedrijf, een zorgboerderij, per 24
december met pijn in ons hart om deze reden, omdat we het gewoon weg niet lichamelijk
kunnen vol houden. Ook de paarden krijgen in mijn ogen niet meer het leven wat ze
verdienen…..

Om deze reden heb ik contact gezocht met paard zoekt baas of zij mij asjeblieft wilde helpen. Een goede plek te vinden voor mijn bejaarde paarden Siebel 34 jaar,
Kiwi 27 jaar Divola 19 jaar en Piccolo 19 jaar. Ik wil niet dan mijn paarden in de handel
komen. Ik wil dat mijn paarden een waardig en een fijne laatste levens jaren krijgen. Ik wil
rustig naar mijn operatie toe leven en zeker weten dat mijn paarden veilig staan….Toen ik
begon aan mijn paarden kon ik dit niet overzien….
Paard zoekt baas bood mijn zonder te oordelen mij oplossing om mijn paarden een nieuwe
kans te geven…… hier ben ik en mijn partner ze erg dankbaar