In ons werk met verwaarloosde paarden maak je ontzettend veel mee. Sommige verhalen krijgen een prachtig nieuw hoofdstuk, andere eindigen met een traan. Maar heel soms kom je een zaak tegen die je simpelweg niet los kunt laten. Een zaak die, letterlijk en figuurlijk, diep onder je huid gaat zitten. Voor mij is dat de zaak van de Friese merrie Tine uit Dwingeloo. Een verhaal dat pijnlijk blootlegt hoe dieren in Nederland nog te vaak de dupe worden van bureaucratie, willekeur en eindeloze waarschuwingen.
Een bekend adres, maar gesloten deurenLink naar dit onderdeel
Als je ons al een tijdje volgt, weet je dat wij achter de schermen keihard strijden en aanjagen om langdurige dierenverwaarlozing aan te pakken. Veel te vaak zien we dat schrijnende meldingen bij handhavende diensten wekenlang ‘op de plank’ blijven liggen.
Zo ook in Dwingeloo. Het ging hier om een situatie van zware en langdurige verwaarlozing van verschillende dieren: koeien, paarden en een hond. Het wrange? Het was bij de instanties al lang een bekend adres. In het verleden was er al eens een grote groep koeien weggehaald vanwege slechte verzorging. Je zou denken dat zo’n locatie dan onder een vergrootglas ligt. Niets bleek minder waar.
Betonnen muren en absurde smoezenLink naar dit onderdeel
De bal ging opnieuw rollen na een noodmelding over een zwaar verwaarloosde hond op het erf. Ik heb toen persoonlijk alles uit de kast gehaald om de handhaving in beweging te krijgen. Maar ik liep letterlijk tegen betonnen muren op.
Het gevoel dat íemand de verantwoordelijkheid wilde nemen, ontbrak volledig. De smoezen die ik te horen kreeg, waren ronduit stuitend:
- “We hebben er nu geen tijd voor.”
- “Over een week gaat er een andere dienst kijken.”
- “We hebben momenteel geen auto tot onze beschikking…”
Geen auto? Terwijl er een dier ligt te creperen? Toen brak bij mij een snaar. In datzelfde weekeinde heb ik woest een bekende van de dierenpolitie in Enschede opgebeld. Die bedacht zich geen moment: hij stapte direct in de auto en reed helemaal van Enschede naar Dwingeloo om de zaak op de bodem uit te zoeken.
Te laat voor de hond, redding voor TineLink naar dit onderdeel
Toen hij daar aankwam, was de realiteit verschrikkelijk. Er werd direct een dierenarts bij gehaald, maar voor de hond kwam alle hulp te laat. Het dier moest ter plekke worden ingeslapen om verdere lijdensweg te besparen — een lijdensweg die al járen aan de gang was en al ver daarvoor door handhavende diensten was geconstateerd.
Direct daarna werden wij gebeld met de spoedvraag: "Komen jullie Tine de Fries meteen ophalen?"
Toen we aankwamen, troffen we een merrie aan die amper nog op haar benen kon staan. Eenmaal bij ons op stal en na grondig medisch onderzoek, werd de volle omvang van haar verwaarlozing pas echt duidelijk:
- Een zwaar verwaarloosd oog: Door een onbehandelde infectie was de schade zo extreem dat haar oog uiteindelijk chirurgisch verwijderd moest worden.
- Kapotte hoeven: Waarschijnlijk had ze vastgezeten in prikkeldraad. De wonden en hoeven waren compleet aan hun lot overgelaten en nooit behandeld.
Mijn grote frustratie: Hoe is dit in hemelsnaam mogelijk?!Link naar dit onderdeel
Nu komen we bij het punt dat me tot op de dag van vandaag nog wakker houdt.
Een week na de redding van Tine vond er een nieuwe controle plaats door de handhaving. De koeien moesten het erf toen definitief verlaten. Maar geloof het of niet: de overige paarden mochten gewoon blijven staan.
Hoe is dit in hemelsnaam te rijmen? Er is op die locatie al meermaals glashard aangetoond dat de eigenaren bij medische problemen nooit uit zichzelf een dierenarts bellen. Ze komen pas in beweging als ze onder zware druk worden gezet door een handhaver. Hoe vaak moeten mensen nog op hun verantwoordelijkheid worden gewezen, ten koste van levende wezens, voordat de maat definitief vol is?
Willekeur in de regio'sLink naar dit onderdeel
In die week heb ik langdurig gesproken met een agent van de dierenpolitie uit die specifieke regio. Hij gaf eerlijk en ruiterlijk toe dat het handhaven op dierenleed in hun gebied simpelweg niet goed geregeld is.
Dat vind ik niet alleen spijtig, het is onacceptabel. De dieren worden hier de directe dupe van de regio waarin ze toevallig geboren zijn. In andere delen van Nederland zien we gelukkig dat dierenleed wél voortvarend en hard wordt aangepakt, met directe inbeslagnames of bestuursdwang wanneer dat nodig is. Waarom kan dat in Dwingeloo dan niet?
Het laatste woord is nog niet gesprokenLink naar dit onderdeel
Deze zaak laat bij mij en bij velen met mij een buitengewoon onbevredigend gevoel achter. Het idee dat die andere paarden nog altijd op dat erf staan — in de wetenschap dat hun eigenaren een dierenarts 'jammer van het geld' vinden — knaagt aan me.
Ik weet helaas dat dit geen op zich zelf staand incident is. Er zijn in Nederland nog veel te veel plekken waar overtreders waarschuwing na waarschuwing krijgen, en gewoon door mogen gaan met het (bedoeld of onbedoeld) verwaarlozen van dieren.
Eén ding is zeker: ik ben er nog niet gerust op, en ik laat het er niet bij zitten. Het laatste woord is hier nog niet over gesproken.
Warme groet,
Henk