Het is alweer een tijdje geleden dat ik in de pen ben geklommen om een blog te schrijven, maar de recente komst van pony Honey liet me niet los. Zoals bij zoveel paarden die onze hulp dringend nodig hebben, schuilt er achter haar komst een intens verhaal. Een verhaal van verdriet en schuldgevoel, maar gelukkig ook van herstel en hoop.
Een mail die we over het hoofd zagenLink naar dit onderdeel
Een tijdje geleden ontvingen wij een noodkreet per mail van een eigenaresse. Ze gaf heel eerlijk aan dat de verzorging van haar pony haar volledig boven het hoofd was gegroeid en dat ze simpelweg niet meer voor het dier kon zorgen.
Door de dagelijkse drukte in de opvang is er toen iets gebeurd wat je als stichting nooit hoopt mee te maken: wij hebben deze mail over het hoofd gezien.
Pas na ongeveer twee weken zagen we het bericht alsnog staan. Toen we de inhoud en de foto's goed bekeken, schrokken we ons kapot. De pony had één extreem lange, doorlopende hoef. De eigenaresse vertelde dat haar hoefsmid het niet meer aan durfde of kon om deze nog te bekappen. Dat de andere drie hoeven er gelukkig nog redelijk aan toe waren, was gezien de situatie eigenlijk een wonder.
We hebben toen direct contact opgenomen en zijn meteen in de vrachtwagen gestapt om naar de pony, die wij later Honey hebben genoemd, toe te rijden.
Een schuldgevoel dat blijft knagenLink naar dit onderdeel
Wat we daar aantroffen, raakte ons allemaal diep in het hart. Honey had waarschijnlijk al wekenlang nauwelijks meer op haar benen gestaan. Ze lag continu op precies dezelfde plek en was fysiek niet meer in staat om zelfstandig uit deze uitzichtloze situatie te komen.
Op dat moment overviel ons een zwaar gevoel van schuld. Wij voelden ons direct verantwoordelijk. Wat als we die mail van deze mevrouw wél meteen hadden gezien? Hadden we toen twee weken eerder kunnen ingrijpen? Had Honey dan minder lang hoeven lijden?
Dat gevoel is echt ongelooflijk moeilijk uit te leggen. Natuurlijk weet je met je gezonde verstand dat je als mens niet alles perfect kunt zien en dat er in de drukte heel soms een bericht tussendoor kan glippen. Maar als je vervolgens zo’n uitgeput, liggend dier voor je ziet, blijft die pijnlijk gedachte toch door je hoofd spoken: “Hadden we het maar eerder geweten…”
De lange weg naar herstelLink naar dit onderdeel
We hebben Honey met veel geduld, mankracht en liefde geholpen om in de wagen te komen. Dat ging absoluut niet vanzelf; ze was compleet uitgeput en had dringend zorg nodig.
Eenmaal veilig bij ons aangekomen, kreeg ze precies wat ze op dat moment zo hard nodig had:
- Absolute rust om bij te komen van de stress;
- Intensieve verzorging en goede voeding op maat;
- Directe medische hulp van onze dierenarts en hoefsmid;
- En bovenal: onvoorwaardelijke liefde en aandacht.
De hele eerste periode stond puur in het teken van fysiek en mentaal herstel. Haar verzwakte lichaam moest weer op kracht komen, en stapje voor stap moest ze het vertrouwen in haar eigen lijf én in de mens terugkrijgen.
Nu, enkele maanden later, gaat het gelukkig stukken beter met Honey! We zijn er nog niet, een volledig herstel na zo’n zware periode kost nu eenmaal heel veel tijd. Maar er is hoop. En dat is precies de reden waarom wij dit werk dag in, dag uit blijven doen.
Oordeel niet te snel op internetLink naar dit onderdeel
De komst en het verhaal van Honey zorgden op onze social media voor flink wat reuring. Veel volgers reageerden geëmotioneerd, maar helaas waren sommige reacties richting de vorige eigenaresse ook ongekend hard en veroordelend.
Ik begrijp die emoties aan de ene kant heel goed: niemand met een kloppend hart wil een dier zien lijden. Maar hoe vreemd het voor sommigen misschien ook klinkt… wij zijn juist ontzettend blij dat deze mevrouw contact met ons heeft opgenomen.
Want laten we eerlijk zijn: zonder die bewuste mail had Honey daar waarschijnlijk nog steeds gelegen. Dan was ze er nu simpelweg niet meer geweest.
Achter situaties van dierenverwaarlozing gaat bijna altijd veel meer schuil dan wat je als buitenstaander van de buitenkant ziet. Ja, soms is er sprake van koude onwil of onverschilligheid. Maar veel vaker zien we dat mensen langzaam de grip op hun leven verliezen. Een situatie groeit hen volledig boven het hoofd, door mentale problemen, ziekte of schaamte, waardoor ze niet meer weten hoe of waar ze hulp moeten vragen.
Dat maakt het leed voor een pony als Honey natuurlijk geen greintje minder erg. Maar het laat ons wel weer zien hoe levensbelangrijk het is dat mensen tijdig om hulp durven en kunnen vragen, zonder direct door de maatschappij aan de schandpaal te worden genageld.
Gewoon weer paard mogen zijnLink naar dit onderdeel
Precies voor die momenten en voor die dieren zijn wij er.
- Voor pony's zoals Honey.
- Voor dieren die tussen wal en schip dreigen te belanden.
- Voor de paarden die een eerlijke, tweede kans verdienen.
Honey heeft ons de afgelopen maanden laten zien wat een enorme vechter ze is. Zelfs na zo'n zware, donkere periode is prachtig herstel mogelijk.
Wij hopen met heel ons hart dat zij straks, als haar lichaam echt weer 100% sterk genoeg is en haar hoef goed is hersteld, mag gaan genieten van een geweldig nieuw leven. Een leven waarin ze niet meer hoeft te vechten om overeind te komen, maar waarin ze door een nieuw gezin wordt gekoesterd en gewoon weer heerlijk paard mag zijn.
Warme groet,
Henk