In ons werk bij Stichting Paard zoekt Baas worden we niet alleen geconfronteerd met het leed van dieren, maar heel vaak ook met intens menselijk verdriet. Een tijd geleden werden we benaderd door de dierenpolitie met het verzoek om met spoed twee Shetlandpony’s op te halen bij een oudere meneer ergens in het zuiden van het land. Wat ik daar aantrof, is een moment dat me nog heel lang zal bijblijven.
Een overwoekerd erf en een zwaar verliesLink naar dit onderdeel
Ik stapte die dag alleen in onze blauwe PZB-vrachtwagen voor de lange rit naar het zuiden. Bij aankomst stond een breekbare, oude baas mij al op te wachten. Met een breekbare stem vertelde hij zijn verhaal: zijn geliefde vrouw was kort daarvoor overleden. De pony’s waren haar grote trots en liefhebberij geweest. Nu ze er niet meer was, wist hij simpelweg niet meer hoe hij het allemaal moest rooien.
Toen we naar de pony's liepen, werd direct duidelijk hoe erg de situatie hem boven het hoofd was gegroeid:
- De weg naar de wei: We moesten ons een weg banen door hoog gras, wildernis en dichte begroeiing.
- De weide zelf: De Shets stonden op een compleet kaalgegeten stukje grond, gevaarlijk omringd door oud prikkeldraad waar we met veel moeite een doorgang in moesten knippen.
- De schuilstal: Onder een verrotte overkapping die ieder moment kon instorten, lag een enorme berg oude uitwerpselen die al in tijden niet was opgeruimd.
De strijd om in te ladenLink naar dit onderdeel
De oude baas waarschuwde me vooraf: de kleine pony was enorm wild en bijna niet te vangen, de grotere zou waarschijnlijk een stuk makkelijker meegeven. Omdat de dieren al heel lang nauwelijks in handen waren geweest, was alleen het halsteren en meenemen door het hoge gras al een enorme uitdaging — bij elke stap wilden ze wanhopig eten van het hoge gras om hen heen.
Bij de vrachtwagen aangekomen, bleek de werkelijkheid precies omgekeerd aan zijn verwachting:
- De kleine Shetlander liet zich relatief vlot en zonder veel strijd laden.
- De grotere pony zette echter alle vier de benen in het zand en weigerde resoluut om ook maar één stap op de laadklep te zetten.
De oude baas stond voorin de wagen aan het halstertouw te trekken, terwijl ik aan de achterkant met twee longeerlijnen probeerde de pony rustig en veilig naar binnen te begeleiden. Toen gebeurde het breekpunt.
Een hartverscheurend afscheidLink naar dit onderdeel
Midden in die inspanning knapte er iets bij de oude man. Hij werd overmand door emoties en begon onbedaarlijk te huilen. Met de tranen over zijn wangen keek hij de grote pony diep in de ogen aan en sprak hem smekend toe:
"Alsjeblieft jongen, ga nou mee met deze meneer... ik kan echt niet meer voor je zorgen."
Dat raakte me tot diep in mijn ziel. Dit soort momenten gaan je echt niet in de koude kleren zitten. Daar stond een man die net zijn vrouw was verloren, en op dat moment ook nog eens afstand moest doen van het allerlaatste tastbare stukje dat hem nog aan haar verbond. Hij gaf zijn dierbaarste bezit uit handen omdat hij wist dat het zo niet verder kon.
Oordeel niet te snelLink naar dit onderdeel
Nadat de pony's veilig geladen waren, heb ik uitgebreid afscheid genomen van de man. Al huilend bleef hij me maar bedanken dat wij voor de twee pony’s van zijn overleden vrouw wilden zorgen en op zoek zouden gaan naar een vijfsterrenhuis.
De hele terugreis — een rit van meer dan tweeënhalf uur — heb ik in stilte aan hem gedacht. Een oude baas die alleen achterbleef op een overwoekerd erf, zonder zijn vrouw en nu ook zonder de pony's. Hij voelde zich alsof hij niets meer had om voor te leven.
Ik wil met dit verhaal één heel belangrijke boodschap meegeven:
Lieve mensen, voordat je op Facebook of internet een keihard oordeel velt over iemand die zijn dieren "verwaarloost" of afstaat... bedank dat er achter dat verwaarloosde weiland heel vaak een intens en verdrietig menselijk drama schuilgaat.
Wees een beetje lief voor elkaar.
Warme groet,
Henk