Gisteren werd ik gebeld door Calijn. Haar boodschap was kort, maar kwam keihard binnen: onze Anouk liep ineens heel erg slecht. Ze kon haar hoefje niet meer normaal op de grond zetten en verging van de pijn. Er viel een diepe stilte aan de telefoon. We wisten allebei direct wat dit betekende… we moesten de allerzwaarste keuze maken en afscheid gaan nemen van onze lieve Anouk.
Het meisje met de 'Hans Klok-manen'Link naar dit onderdeel
De mensen die bij ons op de open dag zijn geweest, herinneren zich Anouk waarschijnlijk nog maar al te goed. Ze was een ongelooflijk vrolijke Shetlander met een bos lange, wapperende manen waar illusionist Hans Klok jaloers op zou zijn.
We zullen nog heel vaak met een lach en een traan terugdenken aan dat ene prachtige moment tijdens die zware storm, waarop haar manen zo majestueus in de wind wapperden. Dat was ons echte 'Hans Klok-momentje'.
Gered uit een container vol leedLink naar dit onderdeel
Dat Anouk bij ons zo vrolijk, lief en levenslustig was, is eigenlijk een wonder als je kijkt naar haar verleden. We hebben haar destijds weggehaald bij een handelaar, en de situatie waarin we haar aantroffen was ronduit gruwelijk:
- Opgesloten in een container: Ze stond in een donkere container die compleet gevuld was met haar eigen uitwerpselen.
- Vergroeide hoeven en spasmen: Haar hoeven waren zo lang en onverzorgd dat ze volledig vergroeid waren. Door zware spasmen kon ze amper nog op haar eigen benen staan.
- Een veulen aan de voet: En toch stond daar, midden in die hel, ook nog een veulen aan haar zijde dat ze moest voeden en beschermen.
Onder zware druk van omwonenden heeft de handelaar haar destijds aan ons geschonken. Toen we haar gingen ophalen, kon ze de vrachtwagen niet eens in lopen. We hebben haar met een grote handdoek onder haar buik in de wagen moeten tillen. Dat zijn van die beelden op je netvlies die je je hele leven niet meer vergeet. Hoe kunnen mensen een onschuldig dier zoiets aandoen?!
Het allerzwaarste onderdeel van ons werkLink naar dit onderdeel
Maar goed… na die pijnlijke stilte van een minuut aan de telefoon, hebben we met lood in de schoenen het enige juiste besluit genomen. We hebben de dierenarts gebeld om Anouk te verlossen van haar lijden.
Dit zijn met afstand de allerzwaarste momenten van het runnen van een opvang. Een beslissing moeten nemen over het beëindigen van het leven van een dierbaar dier; een pony die een volwaardig familielid is geworden binnen de Paard zoekt Baas-familie. Iedere keer dat we dit moeten doen, sterft er ook een klein stukje van ons mee.
Een lege plek in de weiLink naar dit onderdeel
Sinds gisteren is er een lege plek achtergebleven op ons terrein. Haar grote vriend Benji moet zijn maatje nu missen en zoekt naar haar. En geloof me als ik zeg: dit went echt nooit.
Lieve Anouk, het ga je goed, waar je nu ook bent. Wij hebben enorm van jou genoten. Je was een prachtige, blije en zachtaardige pony. Ondanks al het onrecht en het intense leed dat mensen jou in het verleden hebben aangedaan, heb je het vertrouwen in de mens toch weer teruggevonden bij ons. Je stelde je hart open voor onze vrijwilligers — die geweldige groep mensen die zich dag in, dag uit belangeloos inzet voor het welzijn van jou en je maatjes.
Rust zacht, lieve meisje. We gaan je enorm missen.
Droevige groet,
Henk