Ik weet nog zo goed hoe je die eerste dag bij ons binnenkwam. Broodmager, met extreem omgekrulde hoeven en totaal uitgeput. Je was een ellendig hoopje pony, maar in je ogen zagen we direct een onblusbaar vuur. Je was een vechter, en we wisten: jij verdient een tweede kans. We hebben toen direct onze hoefsmid gebeld, die bij noodgevallen altijd dag en nacht voor ons klaarstaat. Nadat je hoeven zo goed mogelijk waren bijgewerkt, zijn we meteen doorgereden naar de dierenarts voor röntgenfoto’s. De situatie zag er slecht uit, maar gelukkig niet zó slecht dat we direct op die eerste dag al afscheid van je moesten nemen. Dat gaf ons toen precies de hoop die we nodig hadden.
De wederopstanding van een kleine vechterLink naar dit onderdeel
De weken en maanden die volgden, waren prachtig en bijzonder. Langzaam zagen we je veranderen in de pony die je eigenlijk hoorde te zijn. Je kreeg weer glans, levenslust en plezier in het leven.
Iedereen kent waarschijnlijk de filmpjes nog wel waarop jij als kleine Casanova dapper probeerde de veel grotere merries het hof te maken. Je galoppeerde door de wei alsof je nooit pijn had gekend en er nooit iets aan de hand was geweest. Wat hebben we daar enorm van genoten.
Jij kroop niet alleen in ons hart, maar ook in dat van duizenden volgers. Iedereen die bij ons het terrein op liep, vroeg altijd als allereerste: “Waar is Owen?” Je was uitgegroeid tot een echte beroemdheid. De hele dag door wilden mensen met je op de foto, en jij? Jij genoot zichtbaar van alle aandacht en kroontjes die je kreeg opzet.
De zwaarste ritLink naar dit onderdeel
Vandaag kwam er helaas een einde aan jouw mooie verhaal.
Vanmiddag om vier uur had ik een afspraak met je bij de dierenarts, omdat we zagen dat je de laatste tijd weer steeds slechter en pijnlijk ging lopen. Ik haalde je uit het stukje gras waar je zo graag stond, rustig samen met je maatjes Benji en Ginza.
Tijdens de korte wandeling naar de paardenwagen werd je nog door iedereen uitgebreid geknuffeld en kreeg je een allerlaatste kus. De rit die volgde naar de dierenarts voelde eindeloos lang. Eigenlijk wilde ik helemaal niet gaan, maar diep van binnen voelde ik dat het moest.
Eenmaal aangekomen deed de dierenarts een zorgvuldig onderzoek. Na een tijdje keek hij me aan en sprak hij de harde woorden uit die je als dierenvriend nooit wilt horen: inslapen was nog de enige eerlijke optie voor jou. Misschien voelde ik het onderweg al aankomen, maar zo’n ultieme boodschap komt altijd keihard binnen.
Een leeg halster op de stoelLink naar dit onderdeel
In de vele jaren dat wij dit werk doen, hebben we helaas al vaker paarden moeten laten inslapen. Dat is de harde, verdrietige realiteit die hoort bij het opvangen van zwaar verwaarloosde dieren. Maar dat maakt het nooit, echt nooit, makkelijker. Het blijft een emotionele achtbaan waarin je het ene moment samen een overwinning viert, en het volgende moment wordt overspoeld door intens verdriet.
Toen het moment echt daar was, brak ik. Hoe groot en sterk ik mezelf vaak ook probeer te houden, ik zat te huilen als een klein kind. Ik had zo onvoorstelbaar hard gehoopt dat we je nog wat extra mooie jaren konden geven. Maar je nog langer bij ons houden zou alleen maar betekenen dat jij langer pijn moest lijden en dat zou puur egoïstisch zijn geweest.
De dierenarts gaf je uiteindelijk met heel veel rust de laatste injectie. Je ging rustig liggen en even later gleed je vredig weg. Ik heb lang afscheid van je genomen, je nog één allerlaatste aai over je neus gegeven en ben nog een tijdje stil bij je gebleven.
De terugweg voelde onwezenlijk leeg. Naast me op de passagiersstoel lagen alleen nog je halster en het touw. De paardenwagen, die ik een uur daarvoor nog vol hoop heen had gereden, kwam leeg terug. Dat zijn exact de momenten waarop je tot in het diepst van je vezels voelt hoe loodzwaar dit reddingswerk soms kan zijn.
Hoefafdrukken in ons hartLink naar dit onderdeel
Terug op stal heb ik nog rustig even nagepraat en gehuild met de mensen die er waren. Daarna ben ik naar huis gereden, met een enorm leeg gevoel in mijn maag.
Lieve Owen… jij bent er niet meer. Maar je zult voor altijd een heel speciaal plekje in mijn hart blijven houden. Ik hoop dat je nu op een plek bent waar je eindelijk voor altijd pijnvrij door de weiden kunt rennen.
Wij hebben jou mogen leren kennen als een ongelooflijke vechter. Een levenslustig mannetje dat ons regelmatig tot absolute waanzin dreef met zijn streken en bananen-streken, maar juist daarom zo onbeschrijfelijk geliefd was.
"Horses leave hoofprints on your heart."
Jij hebt zonder enige twijfel diepe, onuitwisbare hoefafdrukken achtergelaten. Bij onze hele community, bij al onze vrijwilligers en volgers, maar zeker ook bij mij persoonlijk.
Tot slot wil ik iedereen langs deze weg uit de grond van mijn hart bedanken voor alle lieve woorden, de steunbetuigingen en het intense meeleven in de afgelopen uren. Dat betekent echt enorm veel voor ons in deze moeilijke tijd.
Rust zacht, lieve, kleine Owen.
Droevige groet,
Henk