Jullie kennen mij als iemand die zich keihard inzet tegen dierenverwaarlozing. Juist daarom wil ik iets rechtzetten en tegelijk benoemen waar het werkelijk misgaat. Want het probleem is niet onwil. Het probleem is een systeem dat faalt.

Politie en toezichthouders kunnen niet zomaar een paard weghalen. Hoe broodmager, hoe verwaarloosd, hoe schrijnend het beeld ook is. Zonder een waterdicht dossier staan ze juridisch met lege handen. En ja, wettelijk is het nog steeds zo dat als een paard eten, drinken en een droge ligplek heeft, er vaak nauwelijks ingegrepen kan worden. Absurd, maar waar.

In plaats van redden wordt er gestuurd op “herstel”. Lange hoeven? Dan moet er een hoefsmid komen. Gebeurt dat niet, dan volgen dwangsommen. En pas daarna  soms maanden later kan een paard in bewaring of in beslag worden genomen.
Maanden. Voor een dier dat nú lijdt.

En dan het meest wrange: zaken die wél tot inbeslagname leiden, worden soms door de rechter teruggedraaid. Zwaar vermagerde paarden, waarvan iedereen aan de foto’s kon zien dat ze op omvallen stonden, moesten tóch terug naar de eigenaar. Niet één keer. Meerdere keren.
Omdat het dossier “juridisch niet sterk genoeg” was.

Kun je je voorstellen hoe dat voelt?
Voor melders.
Voor de politie.
Voor de officier van justitie.
Om een broodmager paard terug te moeten geven aan iemand die bij de rechter krokodillentranen huilt .. en daarmee wint.

Dus als jij een melding doet en het gevoel hebt dat er niets gebeurt: weet dat die woede en machteloosheid gedeeld wordt. Niet alleen door mij, maar ook door de mensen die geacht worden te handhaven. Zij verliezen rechtszaken. Dieren verliezen levens.

Ook ik ben hier woedend over. Dit is geen incident, dit is structureel falen. En zolang wetgeving, bewijsvoering en handhaving zó tekortschieten, blijven dieren de prijs betalen.

Dit moet anders.
Dit mág zo niet doorgaan.
En ik blijf me hiertegen uitspreken  hardop en zonder het mooier te maken dan het is. 

Henk 

Deze week keek ik naar het nieuws toen er een item voorbijkwam over het schietincident in Drenthe. Twee slachtoffers. Twee mensen die hun leven verloren. Terwijl de beelden over het scherm flitsten, voelde ik een beklemmend gevoel in mijn borst. Dit was geen ver-van-mijn-bed-show. Wij waren er – onbedoeld – een klein stukje van.Vorig jaar werden we gebeld. Op het afgesloten terrein stonden paarden. Het onderzoek was in volle gang, en niemand mocht erbij. Maar dieren begrijpen geen afzetlint of politieonderzoek. Zij stonden daar maar, wachtend, hongerig, zonder zorg. We werden gevraagd om te helpen.Wat volgde was een moeizame strijd tegen de bureaucratie. Handhaving, de burgemeester, verschillende instanties – iedereen moest groen licht geven voordat we iets konden doen. De tijd tikte door, de paarden wachtten. Uiteindelijk kwam het verlossende woord: we mochten ze halen. Onder strikte begeleiding van de NVWA werden ze voorzichtig weggevoerd, weg van de plek waar het zo gruwelijk mis was gegaan.

Maar het meest aangrijpende moment kwam later. De kinderen van de overleden ouders kwamen hier, naar onze stal. Ze zagen de paarden weer. Dieren die ooit deel uitmaakten van hun gezin, van hun leven, vóór alles veranderde. Het weerzien was hartverscheurend. Tranen, stille blikken, zachte woorden tegen hun vertrouwde viervoeters. Dat moment liet diepe sporen na.Na een paar maanden kon één paard terug naar de kinderen. Voor de andere twee vonden we een liefdevol tehuis. We hopen dat ze daar een toekomst krijgen die hen de pijn van het verleden doet vergeten.We zijn dankbaar dat we in deze verdrietige, emotionele situatie iets hebben kunnen betekenen. Maar deze zaak kent geen winnaars. Alleen verlies, leegte en herinneringen.

Elk paard bij ons heeft zo zijn eigen verhaal. Dit was er één die we nooit zullen vergeten.

Henk

Willen jullie ons werk steunen dan is dat zeker mogelijk. Zonder jullie steun zouden wij in dit soort zaken niet kunnen helpen

Doneer AUB 

– Wat is het? 

  Gras dat volledig is gedroogd in de zon en daarna wordt opgeslagen. Het bevat weinig vocht (ongeveer 15%).

– Voordelen voor paarden:  

  – Licht verteerbaar en makkelijk te bewaren.  

  – Lage kans op schimmels en bacteriën door het lage vochtgehalte.

– Nadelen voor paarden:

  – Kan minder voedingsstoffen bevatten omdat sommige ervan verloren gaan tijdens het drogen.  

  – Het kan stoffig zijn, wat ademhalingsproblemen kan veroorzaken.

2. Voordroog

– Wat is het?

  Gras dat korter wordt gedroogd (een dag of twee) en daarna verpakt in plastic balen. Het bevat nog wat vocht (ongeveer 40-60%) en fermenteert licht.

– Voordelen voor paarden:  

  – Meer voedingsstoffen behouden dan hooi.  

  – Vaak smakelijker, dus paarden eten het graag.

– Nadelen voor paarden:  

  – Grotere kans op schimmels en bacteriën als het niet goed is opgeslagen.  

  – Hogere kans op fermentatieproblemen (zoals koliek) door het hogere vochtgehalte.

3. Kuilgras

– Wat is het?  

  Gras dat direct na het maaien wordt ingekuild zonder te drogen, of slechts kort wordt gedroogd. Het bevat veel vocht (ongeveer 65-75%) en fermenteert in een luchtdichte omgeving.

– Voordelen voor paarden: 

  – Hoog vochtgehalte, wat goed is voor de hydratatie.  

  – Bevat vaak veel voedingsstoffen.

– Nadelen voor paarden:  

  – Zeer gevoelig voor schimmels en bacteriën als het niet perfect wordt opgeslagen.  

  – Kan snel bederven, waardoor het risico op darmproblemen bij paarden groter is.

 Samenvatting:

– Hooi is droog en veilig, maar soms minder voedzaam en kan stoffig zijn.

– Voordroog is voedzamer en smakelijker, maar kan schimmels bevatten als het niet goed wordt opgeslagen.

– Kuilgras is zeer voedzaam en vochtiger, maar heeft een hoger risico op schimmels en fermentatieproblemen.

Het afgelopen jaar, van eind 2023 tot begin 2024, stonden we voor een stevige uitdaging: de overvloedige regenval zorgde voor een waar gevecht tegen het water. In de afgelopen 8 maanden hebben we talloze aanpassingen doorgevoerd om de modder het hoofd te bieden. De eens droge wei is nu veranderd in een immense modderpoel, waarmee veel mensen problemen ondervinden wanneer ze worden geconfronteerd met handhavingsinstanties.

Maar met de zomer in het vooruitzicht staat ons een nieuw obstakel te wachten: de zon en de hitte. Onlangs heeft een organisatie met succes de NVWA voor de rechter gedaagd vanwege dieren die zonder beschutting in de zon stonden, waarbij de handhavingsinstanties nalatig bleken te zijn. Deze rechtszaak wijst op een veranderende publieke opinie over het welzijn van dieren, wat ons vooruit doet kijken naar mogelijke veranderingen in de omgang met paarden.

Ik verwacht dat we allemaal in een tijdsbestek van 10 jaar alleen nog maar naast een paard lopen en er niet meer op zitten. Ik hoor jullie al lachen, maar wie had ooit verwacht dat Zwarte Piet uit het straatbeeld zou gaan verdwijnen?

Het is verbazingwekkend dat brancheorganisaties nog geen strikte regels hebben opgesteld voor hun leden met betrekking tot het welzijn van paarden. Vaak worden dergelijke regels pas besproken nadat misstanden aan het licht zijn gekomen in de media, terwijl daadwerkelijke eisen pas worden gesteld wanneer de overheid ingrijpt. Sommige organisaties pleiten zelfs voor een verbod op het berijden van paarden via sociale media.

Ik hoop van harte dat het niet zover zal komen. Het paard zou dan de grote verliezer zijn, terwijl de interactie tussen mens en paard van onschatbare waarde is, zoals we dagelijks zien in onze opvang.

Vroeger werden dieren ingezet voor arbeid, zoals honden die karren trokken en paarden die bomen sleepten in de bosbouw. Deze rol als werk- of landbouwdier hebben ze allang verloren; ze zijn nu onze huisdieren geworden.

Laten we hopen dat we een evenwicht kunnen vinden tussen het welzijn van de dieren en ons plezier, zodat mens en paard samen kunnen blijven genieten.

Met vriendelijke groet,

Henk ten Napel

Het laatste jaar zijn we nog nooit zo vaak gevraagd – in ons korte bestaan van 15 jaar – om paarden op te vangen. Dit baart ons grote zorgen omdat we regelmatig nee moeten ‘verkopen’ omdat met betrekking tot de financiële draagkracht van de stichting we aan het maximum zitten, we hebben momenteel 78 paarden staan.

Ook zie je manege’s in de problemen komen omdat de kosten van de bedrijfsvoering wel met 40 procent zijn gestegen. Dit heeft tot resultaat dat er op bepaalde zaken bezuinigd moet gaan worden, met alle gevolgen van dien.

Ook wij hebben natuurlijk met de stijgende kosten te maken, – wij zijn daarin ook geen uitzondering- gelukkig hebben wij geen personeels kosten en kan dat geld gebruikt gaan worden voor de opvang van de paarden.

Ga gelijk antwoord geven op jullie vraag – het mega grote vraagteken boven het hoofd van sommigen- hoe verdien jij en je dochter dan je geld, je moet toch ergens van leven?

Jazeker moet ik ook kosten betalen voor gas, water etc en mijn woning. Ik ben ik het gelukkige bezit van een huis die ik via Airbenb kan verhuren, de inkomsten zijn voldoende om van te leven. Mijn dochter is in dienst bij een bedrijf van mij. Er worden dus geen lonen betaald. Ik heb altijd op de markt gestaan met vis, het verdiende geld heb ik belegd in twee woningen. Lieve mensen ik verdedig mij niet geef alleen antwoord op een veel gestelde vraag!

Maar goed weer even terug te komen op het onderwerp!

Wij hebben momenteel 73 paardenmonden te voeden, sommigen zijn klaar voor adoptie en anderen moeten nog meer aansterken en of herstellen van een opgelopen trauma.

Wij realiseren ons goed dat als we de adoptie prijzen van de paarden laten zakken of ze voor niets weg gaan geven dat de paarden veel sneller een tehuis hebben gevonden.

Maar daar hebben we niet voor gekozen, omdat het hebben van een paard – doel op de maandelijkse kosten – al een klein vermogen kost. De aanschaf van een paard zijn niet de kosten, maar alles wat daarna komt…..Wij zoeken een forever home voor de paarden. Er hebben meer dan 700 paarden in 6 jaar een goed tehuis gevonden.

Langs deze weg wil ik iedere donateur bedanken, dat ook ondanks de gestegen kosten voor hun, zij toch blijven doneren. Zonder deze donaties zouden wij onze werkzaamheden niet uit kunnen voeren. 

Ik roep bedrijven op indien ze nog een goed doel willen steunen, ook eens aan ons denken en niet alleen aan organisaties met tv spotjes; wij zijn namelijk ook een ANBI organisatie en de donatie is dan rechtstreeks aftrekbaar van jullie vpb belasting ;-). 

Ik hoop dat de tijden snel gaan veranderen en dat dit ten goede gaat komen aan de paarden die door de crisis in de knel zijn gekomen en nog dreigen te komen….

Ik realiseer me ook dat wij niet al het leed kunnen oplossen; wij gaan ons daar wel hard voor maken voor paarden zoals Erik, Owen en vele anderen die onze hulp nodig hebben! Wij laten ze niet verrekken! 

Helpen jullie mee, wij kunnen het niet alleen!

Groeten,

Henk ten Napel

Ik weet nog goed hoe je bij ons binnenkwam, mager en met omgekrulde hoeven een ellendig hoopje pony…. 

wij hebben de hoefsmid met spoed laten komen – bij noodgevallen staat hij dag en nacht voor ons klaar- Na het bijwerken van de hoeven naar de dierenarts om foto’s te laten maken. Je hoeven zagen er niet goed uit maar niet zo slecht dat we gelijk je moetsen laten inslapen.

Na weken begon jij je weer te voelen als een pony, iedereen kent wel de filmpjes dat je probeerde de grotere merries het hof probeerde te maken en je gallopeerde op je hoeven alsof er niets aan de hand was.

 Jij was door ons en de volgers in je hart gesloten iedereen die bij ons op het terren kwam gilde: “waar is Owen” je leek wel een bekende ster en regelmatig moest je met mensen op de foto. 

Vandaag kwam hier een einde aan….Ik had om vier uur een afspraak met de dierenarts omdat je niet meer ‘goed liep’ ik haalde je uit het stukje gras waar je regelmatig te vinden was samen met je maten Benji en Ginza. 

Tijdens de wandeling naar de paardenwagen werd je nog geknuffeld en kreeg je een kus. De weg naar de dierenarts voelde alsof het een eeuwigheid duurde eigenlijk wilde ik dit niet, maar het moest. 

Bij de dierenarts aangekomen ben je onderzocht en hij gaf aan dat inslapen de enige optie was….. 

Ik had het al een beetje aan voelen komen, maar toch is het een antwoord die je niet wilt horen. In de jaren die wij dit doen hebben wij regelmatig paarden ingeslapen, dit maakt het hebben van een opvang voor verwaarloosde paarden erg zwaar; het is een rollorcoaster de ene keer blijdschap en de andere keer intens verdriet!

Het was eindelijk zover de dierenarts moest je in laten slapen, een grote vent als ik ben zat te snikken als een klein kind, ik had zo gehoopt dat we je redden konden, maar je langer in het leven houden zou egoistisch zijn.

De dierenarst gaf je de uitendelijke spuit die het leven uit je zou gaan halen, je ging liggen en stierf. 

Ik heb afscheid van je genomen, heb je een laatste aai gegeven en ben nog even gebleven.

Op de terugweg lag er een halster en een touw in de vrachtwagen op de stoel naast me en ben ik met een lege wagen terug gegaan..

Dit zijn de loodzware momenten…Op stal nog even met wat mensen nagepraat en toen maar naar huis gereden met een leeg gevoel, Owen je bent er niet meer…Jij zult altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben!

Owen het ga je goed waar je ook bent, je kunt eindelijk pijnvrij leven we hebben je leren kennen als een vechter en een levenslustig mannetje die ons soms tot waarzin dreef met je streken ‘horses leave hoofprints on your heart’ Owen heeft dat zeker achtergelaten bij mij persoonlijk.

Ik wil iedereen bedanken voor de lieve woorden en de steun!

Droevige groet,

Henk 

Voor mensen die mij kennen, ben ik een voorvechter om dierenleed te verminderen. In 2000 heb ik een kruistocht gevoerd tegen de Dierenbeul van Twente met als kado dat ik zelf verdacht werd en een tap op mijn telefoon kreeg en een peilzender onder mijn auto.

Eind augustus komt er een drieluik die uitgezonden gaat worden over mijn kruistocht, – maar goed dat even terzijde – ik ga het hebben over het leed dat opvang heet!

In mijn ‘loopbaan’ bij de stichting Zinloosgeweld tegen Dieren ben ik veel dierenleed tegengekomen, waaronder een mevrouw die een opvang had voor honden katten en andere dieren.

De dame woonde in Den Haag in een rijtjesblok, de vriendelijke dame had 46 honden en de tel van de andere dieren was ze kwijt. 

In haar woonkamer waren hokken opgestapeld en ze sliep op de bank omdat de katten haar bed in hadden genomen om te slapen en te spelen, als je daar binnenkwam stonk het naar amoniak wat op je ogen sloeg….je ogen branden bijna uit je hoofd en ademen was erg lastig..

De dame kreeg van de buurt te eten omdat al haar geld op ging aan de dieren, ze werkte de hele dag en liet de honden uit op een postzegel grond bij haar achterthuis, de urine drong al niet meer in de grond.

Natuurlijk klaagde de buurt steen en been. De dame had een droom om een groote boerderij te kopen met al haar dieren. Ik had regelmatig contact met haar, de dame had een te groot hart voor dieren……en zag niet meer scherp dat zij de dieren verwaarloosde. De hele buurt wist van de problemen, maar ze bleven toch dieren naar haar toe brengen.

Het zelfde zie je gebeuren bij mensen die paarden opvangen de laatste tijd zie je van alle kanten berichten dat paarden niet de nodige zorg krijgen, het hebben van een opvang is natuurlijk een kostbare situatie, vooral als je oudere paarden krijgt om voor te zorgen.

Zo hebben wij een keer een jaarling opgevangen die gratis werd weg gegegeven bij aankoop van een shetlander. Deze jaarling had problemen met de knieen. De verkopende partij gaf de dame te kennen dat als zij het veulen niet meenam, deze naar de slacht zou gaan. De dame heeft natuurlijk het veulen meegenomen en gered van de slacht. Thuis aangekomen had ze eigenlijk geen plek om de jaarling te stallen en wist ze eigenlijk niet meer wat ze moest doen.

De dame had achter thuis een klein schuurtje waar net de shetlander in paste de jaarling kon eigenlijk niet in het schuurtje liggen. Wij hebben toen de jaarling opgehaald. 

Dit voorbeeld geeft eigenlijk aan dat ‘iedereen’ een groot hart voor dieren heeft – en zich laat leiden door emotie soms tegen beterweten in -. 

Regelmatig geven mensen aan dat ze een opvang voor paarden willen beginnen, dan is mijn vraag of ze € 50.000 hebben liggen. 

Jullie weten het antwoord al, dat hebben ze niet. 

Een opvang of het nu katten, honden, paarden of andere dieren zijn kost klauwen met geld en er zijn mensen – die verwachten omdat je een stichting bent- je alles maar ‘voor niets’ moet doen en geld proberen binnen te halen voor de kosten is een vies woord en zullen er mensen zijn die vinden dat je het niet goed doet en dat zullen ze niet onder stoelen of banken steken – 

Deze mensen hebben waarschijnlijk nog zelf nooit iets gedaan om het leed van dieren te verminderen 😉 -.

Ik wil natuurlijk de mensen niet demotiveren om zich in te zetten om dieren op te vangen die anders tussen ‘ wal en schip’ driegen te raken, maar je moet je wel realiseren dat mensen die in de problemen zitten en een nieuw tehuis zoeken voor hun dier soms heel ver gaan en dat je daardoor toch weer een dier opneemt tegen beter-weten in, waardoor je uiteindelijk zelf in de problemen komt. 

Regelmatig hoor je dat dieren aan een boom worden gevonden of bij een kinderboerderij over het hek worden gegooid. Geloof me je krijgt meer aanbod dan dat je op kunt vangen…en dan moet je stevig in je schoenen staan om NEE te kunnen zeggen. En vergeet niet dat er regelmatig veel menselijk leed zit achter het afstaan van een dier, dit maken wij ook regelmatig mee, en geloof me dit leed doet je veel en neem je regelmatig mee naar huis.

Het hebben van een opvang is een rollercoaster tussen blijdschap, verdriet, woede en ongeloof…..maar gelukkig overheersen de geluksmomenten anders is het niet vol te houden.

Maar geloof me de mooie momenten overheersen als een paard het red, terwijl deze door iedereen was afgeschreven en als ik weer aan het ‘werk’ ben en zie de paarden genieten in het Padock Paradise.

Geniet van jullie dag 😉

Groeten,

Henk 

Jullie hebben de blog’s een tijdje moeten missen maar moet nu toch weer iets van mij afschrijven.

De laatste maanden hebben we meer paarden dan ooit die niet de juiste verzorging hebben gehad, er zitten werkelijk schokkende gevallen tussen – waarvan wij denken – hoe bestaat dit en geloof me in die jaren dat we dit doen hebben we best al wat ellende voorbij zien komen.

Waar ik persoonlijk steeds meer mee worstel is de bureaucratie dat sommige paarden van de regen in de drup terecht komen door falend overheids optreden en handhavende diensten die langs elkaar heenwerken zonder eenduidig beleid.

Ook zie ik ook overheids instellingen die ‘roeien met de riemen die ze hebben’ deze instelling is verantwoordelijk voor het huisvesten van dieren. Deze instelling wordt door regelgeving op alle fronten beperkt door de huidige regelgeving en zijn vaak aan handen en voeten gebonden, terwijl daar mensen werken die het beste met de dieren voorhebben.

Ik vind het uitermate frustrerend om te zien dat er geen eenduidig beleid is aangaande het welzijn van dieren, terwijl de Wet Dieren duidelijke kaders aangeeft. Jullie zien vaak berichtjes op Facebook voorbij komen dat wij meldingen ‘doorzetten’ van verstoord paardenwelzijn. Regelmatig krijgen wij ook nul op het rekest en wordt er niets ondernomen of wij krijgen ook geen terugkoppeling.

Het frustreert ons ook dat we kennis hebben van het lijden van paarden en dat wij ook niet kunnen bewerkstelligen dat er sneller opgetreden gaat worden.

De laatste tijd worstel ik steeds vaker met het gevoel van ‘waar doen we het voor’ en dan kijk ik naar een Owen die we wel hebben kunnen helpen dat voelt goed – maar het gevoel blijft… en de andere paarden dan die in een achteraf schuurtje weg staan te kwijnen- die hebben ook onze hulp nodig.

Ik weet ook dat we niet alle paarden in Nood kunnen helpen, maar we willen het toch proberen. De huidige situatie maakt het wel lastig aan de ene kant zou je de betreffende diensten willen aansporen door het politiek hoger op te zoeken. Aan de andere kant moet je blijven samenwerken met de betreffende diensten, geloof me dit is een duivels dilemma!

Welke koers we hier in gaan varen weet ik nog niet, maar ik merk wel dat deze tweestrijd telkens mij meer moeite gaat kosten.

Groeten,

Henk

Wij wisten op het moment dat we bekend zouden maken dat we ons gingen vestigen op het Hippisch Centrum Twente dat dit veel commentaar zou op gaan leveren. Het zou te luxe zijn voor ons. En ja wat we niet hadden gehoopt is toch gebeurd  – veel negatieve berichten. Ik ga ze hier allemaal niet benoemen want dan zou ik 8 A4tjes nodig hebben…

Ik ben 55 en ik ben meer dan 20 jaar actief in ‘het dierenwereldje’, heb meer dan 30 jaar op de markt gestaan met vis en heb voor de hobby een duikschool. Toen ik 50 werd ben ik na mijn 7 dagen in de week werken met pensioen gegaan. Mijn geld verdien ik met een grote luxe Airbenb in Enschede…

Mijn grootste hobby en passie is het opvangen van paarden die tussen wal en schip dreigen te raken. Dit doen we met een groot team van vrijwilligers en stagiairs. Geloof me ik heb in mijn leven in verschillende wereldjes gezeten van honden, marktkoop mensen, ambtenaren en paarden, maar het wereldje van de paardenmensen is wel een hele ‘bijzondere’. Maar goed, even terug te komen op onze huidige locatie.

Toen wij moesten vertrekken uit onze locatie in Duitsland, kregen we dankzij de zoektocht van velen van jullie op Facebook verschillende locaties op het oog en we hadden vergevorderde gesprekken met een stal in het midden van het land. We konden daar 27 stallen huren en een stuk grond voor meer dan € 6000 per maand. Nu huren we de hele huidige accommodatie met werkelijk alles erop en eraan, voor € 5000 per maand voor 63 stallen (is geen geheim, komt ook in de jaarrekening te staan van de stichting). Het is vlakbij Hengelo, in de streek waar we ons netwerk van vrijwilligers hebben. Dit is allemaal mogelijk gemaakt dankzij de vaste steun van een grote dierenvriend. Daarnaast moeten wij ook de kosten van voeding en verzorging dekken.

Wij hadden verwacht dat er na de verhuizing naar deze prachtige locatie, best wel wat opmerkingen zouden komen. Maar dat het zo erg zou zijn, dat zagen we niet aankomen.  

Mensen schreven brieven naar de media dat zaken niet klopten bij ons en dat er onderzoek gedaan moest worden, Fake accounts op Facebook die valse informatie verspreidden, met als klap op de vuurpijl mollen bij Paard Zoekt Baas in de stallen, die alles doorbrieven (heb nog nooit naar dat programma gekeken maar ga het toch eens doen kan ik ook een mol herkennen :-)). Er kwamen berichten op Facebook van onze volgers en ook werd ik persoonlijk benaderd wat er de laatste maanden toch gaande was… zoveel haat….

Geloof me, dit heeft me een een lange tijd heel veel gedaan en het heeft me slapeloze nachten gekost, en ik heb geprobeerd om die mensen op andere gedachten te brengen. 

Had niet verwacht dat je door het ‘werk’ wat je doet zoveel haat over je heen krijgt, en ik begrijp soms niet hoe publieke figuren hier mee kunnen leven. Misschien zijn die ook op een punt gekomen waar ik nu ook sta van “het doet me allemaal niet meer zoveel”. 

Voor mij was er een punt dat ik dacht verrek maar met jullie commentaar, dat was toen ik op de paardenmarkt liep met de dierenpolitie. We waren gevraagd om te kijken hoe je een paard-vriendelijke paardenmarkt kon organiseren – ik hou me niet bezig met meningen of een paardenmarkt nog wel van deze tijd is, ook hou ik me niet bezig hoe mensen op paarden moeten rijden, wij houden ons enkel bezig met het welzijn van de paarden en het zoeken naar een nieuw tehuis. Daar werd ik uitgejouwd door een paardenhandelaar, voelde de woedende spetters uit zijn mond tegen mijn wang aan kletteren. Hij ging te keer, niet normaal meer. Toen had ik echt iets van dit heb ik nog nooit mee gemaakt…De dierenagent gaf me te kennen dat die men een eencellige was…Toen zag ineens een Minion voor me en moest lachen.

Sinds dat moment denk ik ook weet je we zijn de zelfde organisatie als 15 jaar geleden. Toen hadden we een mindere locatie met maximaal 35 paarden in de opvang. Nu hebben we een mooiere locatie die ons minder kost en nu staan er 73 paarden in de opvang.

De zelfde mensen, de zelfde paarden alleen een mooiere locatie…

Voor de nieuwe locatie deden we goed werk, met de nieuwe locatie hebben sommige mensen commentaar op ons en als je ze hun vraagt of ze ons kennen en bij ons zijn geweest, dan is het alleen van horen zeggen. 

Lieve mensen, als ik op stal kom en er loopt een kleine pony die naar je hinnikt om je te begroeten en als je het kleine ding dat afgeschreven was door sommige, lekker ziet wandelen door de stallengang samen met zijn maat Benji, dan weet je waar je het voor doet! Niet voor de mensen, maar voor de paarden! Ik weet dat er zeker ruimte is voor verbetering, maar we leren iedere dag. Tijdens open dagen geef ik nog wel eens aan, wijzend naar de deur met namen van de paarden die we in de opvang hebben gehad, bij het eerste paard wisten we dat er een voor en een achterkant aan een paard zat en bij het laatste paarden kunnen we dat paard beter helpen door de ervaringen met de honderden paarden daarvoor. Wij hebben alles zelf uit moeten vinden, samen met de specialisten. Er bestaat helaas geen opleiding hoe je een opvang moet runnen van getraumatiseerde/verwaarloosde paarden.

Alvast een fijn weekeinde voor iedereen 😉 

Het is bijna vrijdag! Het was best een grote blog! Hoop dat jullie hem helemaal hebben kunnen uitlezen.

Groeten,

Henk

We hebben gemerkt dat er bij sommige volgers op Facebook onduidelijkheid is over de term die we gebruiken ‘heeft geen goed tehuis gehad’. 

Wij gebruiken deze term voor paarden waarvan we de achtergrond niet kennen. Wij kunnen dus alleen informatie delen uit onze eigen bevindingen, aan diegene die interesse heeft in het paard een 5 sterren huis te geven. 

Neem nu de groep uit Venlo (de paarden hebben meerdere jaren met teveel paarden in 1 stal gestaan en kwamen nooit naar buiten) 

Deze paarden was lichamelijk niets aan te zien, maar geestelijk hebben ze een zwaar trauma opgelopen. De groep met  paarden hebben meer dan een jaar nodig gehad om te revalideren en nog steeds staan er paarden van deze groep bij ons. Deze groep heeft al meer dan € 70.000 euro gekost.

De paarden die ‘geen goed tehuis hebben gehad’ zijn afkomstig van instanties zoals dierenpolitie, NVWA, LID en ook zijn er paarden die we via particulieren opvangen. Wij realiseren ons goed dat bepaalde mensen ons als verlengstuk zien van de handhavende diensten en niet blij zijn als paarden weg gehaald zijn. wij zorgen enkel dat de paarden een nieuw goed tehuis krijgen na revalidatie.

Deze paarden daarvan is niet alleen ‘de juiste zorg onthouden’ zoals het regelmatig kappen van de hoeven, naar de tandarts of te eten krijgen. Ook kan er sprake zijn van niet de juiste huisvesting en geestelijke mishandeling. 

De groep met paarden die zwaar mentaal zijn mishandeld, dat is de groep die de meeste en langdurige zorg nodig hebben. Zij moeten weer leren om paard te zijn en mensen weer leren te vertrouwen. Dit is telkens een uitdaging, waar we soms meer dan een jaar voor nodig hebben. Deze groep paarden zien er top uit, maar van binnen zijn ze zwaar beschadigd! 

Wij moeten soms de paarden ‘vrijkopen’ om ze te kunnen helpen en zorgen voor een 5 sterren huis.

Wij werken met een team van specialisten om de paarden de juiste zorg te geven en ze paard te laten worden. Op de nieuwe locatie hebben we daarom speciaal een Equi Habitat ingericht zodat de paarden, die getraumatiseerd zijn, in een kudde kunnen leven en zich weer als paard kunnen voelen.

Ook hebben we paarden die we herplaatsen van particulieren ‘hebben een goed tehuis gehad’ bij deze paarden geven wij de informatie mee van de oude eigenaar, onze eigen bevindingen en die van de specialisten. I

informatie van alle eigenaren daarvoor, daar hebben wij geen zicht op en kunnen we niet delen. Deze paarden komen bij ons terecht omdat eigenaren zelf in de problemen komen door ernstige ziekte, verandering in financiële situatie en overlijden. 

Wij hopen dat we jullie een beetje inzicht hebben kunnen geven wie de paarden van Paard Zoekt Baas zijn.