#dasnietlief!

Het is weer eens tijd om iets te schrijven over de dagelijkse praktijk bij Paard Zoekt Baas. Wij merken dat door de C crisis, ben het woord intussen zo verschrikkelijk zat, mensen steeds meer in de problemen komen. 

Wij merken dat er steeds meer een grotere aanbod komt van oudere paarden en paarden waar mensen niet meer voor kunnen zorgen door financiële problemen. Momenteel hebben we 46 paarden/pony’s staan en we zitten echt aan onze tax. Gelukkig zijn er de laatste paar dagen enkele paarden herplaatst en komt er weer ruimte. 

Ik, als de minister van financiën van Paard Zoekt Baas, moet iedere maand weer zorgen dat de paardenmonden gevoed worden en alle kosten betaald worden. We hebben momenteel alleen maar plek voor schrijnende gevallen, maar het lijkt wel of dat er meer zijn dan de niet schrijnende gevallen! Dit is erg slecht voor onze financiële situatie, schrijnende gevallen kosten vaak ook meer aan dierenarts kosten en de nodige verzorging.

Laats nog werd ik gebeld daar een dame die zat met 3 pony’s van een oude boer die er niet meer voor zou kunnen zorgen. Ze belde me en vroeg met een lieve vriendelijke stem: “bent u van Paard Zoekt Baas?”. Ik bevestigde dit, ze ging verder “ik zoek een plek voor drie shets van een oude baas, die er echt niet meer voor kan zorgen”. Ik streek weer eens over mijn grote paardenhart en gaf aan dat ze welkom waren. De dame met de lieve zachtaardige stem gaf me te kennen dat het ging om een merrie met veulen en een zwaar hoefbevangen obese pony, die dagelijks brood en onbeperkt gras kreeg.

De super aardige dame met een stem als dat van een engel bedankte mij voor de hulp en vertelde dat ze het zou gaan overleggen met de oude boerenknar.

De volgende ochtend rinkelde mijn mobiele telefoon (bedoel mijn telefoon ging over, maar rinkelde paste beter in het verhaal). Ik nam op en de vriendelijke mevrouw, jullie weten die met die stem van een engel, deelde mij mede: “ik heb super goed nieuws”, ik dacht de oude boer wilde de pony’s aan paard zoekt baas schenken……maar nee ze waren herplaatst!….Bij een bekende van de boer, die een soort van pony opvang had. 

Ik vroeg aan de engel welke twee er herplaatst waren maar ik wist natuurlijk het antwoord  al… Ze zei: “ de twee, u weet wel de merrie met veulen”. Ik kon het al wel raden, daar hoef je geen Rasti Rostelli voor te zijn (voor de jongeren onder ons, dat was een man die gedachten kon lezen).

In vertelde tegen de engel dat ik het een uitermate vreemde zaak vond dat de twee gezonde dieren een goed tehuis hadden gevonden en de zwaar hoefbevangen pony daar niet heen kon. Ik hoorde op de achtergrond een knal, net alsof iemand explodeerde!

De voorheen vriendelijke engel met haar stem als satijn veranderde binnen 1 minuut in een boze heks, met een schrapende roggelende stem. “dus u wilt de pony niet helpen, u heeft een stichting, u moet dat doen, daar bent u toch voor”.

Ik vroeg waarom dan de opvang niet de ene pony extra opgevangen kon opvangen, het antwoord was dat er geen ruimte was…..tuurlijk…. geen ruimte voor een kleine shet……

Ik gaf de niet zo vriendelijke dame aan dat wij de pony niet op wilden vangen, dat wij niet een dumpplek zijn en ik gaf aan dat ze dan zelf de pony maar op moest gaan vangen. Het is niet de bedoeling dat wij een dumpplek zijn voor paarden met aandoeningen en voor alles waar anderen niet meer voor willen zorgen, omdat de kosten te hoog worden. We vinden dat als je een dier aanschaft er ook tot aan het einde moet gaan verzorgen. Dit betekend natuurlijk niet dat we geen paarden meer opvangen als er bepaalde omstandigheden zijn waardoor het niet meer kan.

De niet zo vriendelijke dame, die ondertussen vuur begon te spuwen, ik kon de brandlucht bijna ruiken door mijn mobiel, gaf aan dat zij het belachelijk vond dat wij de pony aan zijn lot overlieten. 

Ik probeerde haar uit te leggen dat het onderzoeken naar hoefkanteling, foto’s, medicijnen en misschien uiteindelijk in laten slapen ons ongeveer 600 euro zou kosten. Ik gaf aan dat ze misschien zelf naar de dierenarts zou moeten gaan om proberen de pony te helpen, omdat zij zo begaan was met de pony. Op dat moment begon de, eerst zo vriendelijke dame met de zijdezachte stem te krijsen en te schelden.

Ze bleef maar schelden dat wij verantwoordelijk waren voor het lijden van de pony en dat ze wel slechte reclame zou maken voor Paard Zoekt Baas. Geloof me, mensen die mijn dochter en mij kennen weten dat wij een mega groot hart hebben voor dieren. Als een paard bij ons binnen is, mag het een paar euro kosten! En leggen wij er soms geld bij voor de verzorging.

Ieder bedrijf zou een financiële afweging maken dat als de kosten boven het gewin gaan, ze het niet zouden doen. Wij zijn anders, ieder paard wat we opnemen binnen de Paard Zoekt Baas familie is een familielid. 

Ik ben echt blij dat ik en weet zeker dat ik ook spreek namens mijn dochter en de vrijwilligers een super gave ‘job’ heb.  Neem nu als voorbeeld Captain, die bijna zijn hele leven in een meer dan 2 meter hoge laag stront gestaan heeft, nooit naar buiten is geweest…en nu….een vrolijk paard is, terwijl iedereen dacht dat hij het niet zou redden. Dit heeft extreem veel geld gekost, maar mede dankzij de hulp van u allen hebben we dit voor elkaar gekregen. 

Mocht u maandelijks willen doneren zou u dan een mail kunnen versturen naar henk@paardzoektbaas.nl met erin uw kledingmaat.  De boxen van eerdere donateurs gaan deze week verzonden worden.

Ik wil u het filmpje niet onthouden van de paarden van de kapschuur, waarbij Captain voor het eerst in een stal stond waarbij hij sinds jaren niet met zijn hoofd gebogen stond door het dak.

Het is best een lange blog geworden, maar deze dingen moesten mij even van mijn hart….Henk. Vergeet AUB moederdag niet vandaag 😉

Published by

2 thoughts on “#dasnietlief!

  1. Beste Henk
    Het is jammer genoeg een verhaal dat iedereen die bij een dierenopvangcentrum werkt, professioneel of als vrijwilliger, niet onbekend is. Het vergt moed en sterkte om telkens weer beheerst en vriendelijk uit te leggen ‘waarom niet’ en ‘wat de andere opties zijn’. Het zegt dan ook meer, zoniet alles, over de ‘plaatser’ dan over jezelf. Als je dan Captain ziet… dan verdwijnt het wrange gevoel, dat je na zo’n telefoontjes sowieso in je maag en hoofd hebt zitten, als sneeuw voor de zon. Weinig mensen staan stil bij de verwerking van een ‘nee’ die je soms moet geven. En daarna weer aan de slag moet. Er moet nog meer sensibilisering komen, verplichte opleiding voor mensen die dieren houden, vóór ze dieren houden. Zelf werk ik in België in een opvang voor vogels en wilde dieren, ben vrijwilliger bij een paardenopvang, heb zelf hond, kat en paard. Wat ik soms doe: iemand die ‘het niet begrijpt’ eens uitnodigen. Een beeld legt soms meer uit dan woorden 😏 Respect voor wat je doet, Henk 🙏🏼

  2. Misschien is het een optie om een symbolisch bedrag te vragen aan mensen die een paard of pony af willen/ moeten staan omdat ze er niet meer voor kunnen zorgen.
    Bijvoorbeeld € 75 ( is altijd nog goedkoper dan een maand verzorging)voor intake/ administratiekosten om zo al een schifting te maken.
    En kunnen jullie geen samenwerkingsverband aan gaan met andere paardenopvangcentrales, om zo het ” paardenleed” te verdelen?
    Zeg maar net zoiets als de ziekenhuizen hebben gedaan met de IC patiënten, verdelen over de beschikbare plekken.
    Of topic:
    Pas de site met adoptiepaarden ook regelmatig aan.
    Up to date houden.
    Er worden op Facebook regelmatig paarden ter adoptie aangeboden die niet op de adoptiesite van de website staan.( Of deel deze belangrijke informatie ook op Facebook, scheelt ook veel mailverkeer 🤫)
    Hierdoor onthouden jullie, voor eventuele adoptanten, informatie welke de doorslag kunnen geven tot adoptatie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *